تعیین شرایط بهینه برای جذب توریم بر نانوذرات ابرپارامغناطیسی منیتیت اصلاحشده، با استفاده از روش سطح پاسخ (RSM)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مهندسی شیمی، دانشکده مهندسی شیمی، پردیس دانشکده های فنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 دانشیار مهندسی شیمی ، پژوهشکده ی چرخه ی سوخت هسته ای، پژوهشگاه علوم و فنون هسته ای، سازمان انرژی اتمی ایران، تهران، ایران
3 دانشیار مهندسی شیمی ، دانشکده مهندسی شیمی، پردیس دانشکده های فنی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
چکیده
نانوجاذب منیتیت/آمینوپروپیل تریاتوکسی سیلان/گلوتار آلدئید (APTES/GA/Fe3O4) سنتز و کاربرد آن در جذب یون های توریم (IV) از محلولهای آبی در روش ناپیوسته مورد ارزیابی قرار گرفت. نانوذرات منیتیت ابتدا با روش همرسوبی و با قطر متوسط 20 نانومتر سنتز و پس از پوشش با آمینوپروپیل تریاتوکسی سیلان (APTES)، با گلوتار آلدئید (GA) اصلاح شدند. از روش سطح پاسخ و طرح باکس- بنکن برای بررسی تأثیر عامل هایی چون pH (1تا 5)، غلظت اولیه ی محلول توریم (IV) (50 تا 300 میلی گرم بر لیتر) و مقدار جاذب (1تا 5 گرم برلیتر) بر فرایند جذب توریم (IV) از محلول های آبی و هم چنین بهینهسازی آن بهره گرفته شد. تحلیل واریانس نشان داد که عامل های مقدار جاذب، غلظت اولیه ی محلول توریم (IV)، pH اولیه ی محلول، به ترتیب، مؤثرترین عامل ها بر جذب توریم بودند. نتایج نشان داد که بیش ترین میزان جذب (q) در pH برابر با 5/4، غلظت اولیه ی 250 میلیگرم بر لیتر محلول توریم و مقدار جاذب 1 گرم بر لیتر در مدت زمان 90 دقیقه برابر 23/107 میلی گرم بر گرم بود. هم چنین عامل های ترمودینامیکی (ΔHo،ΔSo،ΔGo) نشان دادند که جذب سطحی توریم درگستره ی دمایی 25 تا 45 درجهی سانتیگراد دارای ساز و کار فیزیکی، خودبه خودی و گرمازاست.