فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه : هدف پژوهش حاضر پیش‌بینی بی‌ثباتی ازدواج بر اساس جهت‌گیری دلبستگی با میانجی‌گری همدلی و در زنان متأهل بود. روش پژوهش : طرح پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی و به روش تحلیل مسیر ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش تمامی زنان متأهل مراجعه‌کننده به خانه‌های سلامت مناطق 22 گانه شهر تهران در بازه زمانی مرداد تا آبان ماه سال 1401 بود که با روش نمونه‌گیری دردسترس 430 نفر به‌‌عنوان حجم نمونه انتخاب شد. جهت گردآوری داده‌ها از پرسشنامه‌های بی‌ثباتی ازدواج ادواردز و همکاران (1987)، سبک‌های دلبستگی هازن و شیور (1987)، و همدلی زناشویی جولیف و فارینگتون (2006) استفاده شد. جهت تحلیل داده‌ها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر استفاده شد. یافته ها : نتایج نشان داد که دلبستگی ایمن به‌صورت منفی و اجتنابی به‌صورت مثبت بر بی‌ثباتی ازدواج تأثیر مستقیم دارد(p<0.05). همچنین همدلی در رابطه دلبستگی ایمن، دلبستگی اجتنابی و دلبستگی دوسوگرا با بی‌ثباتی ازدواج نقش میانجی‌گری (p<0.05). همچنین مدل علّی بی‌ثباتی ازدواج بر اساس جهت‌گیری دلبستگی با میانجی‌گری همدلی و در زنان متأهل دارای برازش مطلوب بود (p<0.05). نتیجه گیری : بنابراین می‌توان گفت که برای افزایش ثبات زناشویی می‌توان با شناخت جهت‌گیری‌های دلبستگی افراد و میزان همدلی و تقابل عناصر درونی روانی آن‌ها، ثبات ازدواج را بهبود بخشید.