پیشگیری از جرائم سبز در پرتو رویکردهای جرم ¬شناسی انتقادی
نویسندگان
1 استادیار گروه حقوق، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران
doi
DOI:10.30495/jcld.2023.2003483.1090چکیده
جرائم عليه محيط زيست به اقداماتي اطلاق مي¬شود که تحت شرايطي خاص، به آلودگي يا از بين رفتن و يا آسيب به مظاهر محيط زيست، منتج است. اهميت پيشگيري از اين جرائم از اين جهت است که با سلامتي انسان¬ها به صورت مستقيم ارتباط دارد. علاوه بر موارد مذکور، باید اضافه کرد که با جهانی شدن فرآیندهای اقتصادی و فرهنگی، بحران ناشی از آسیب¬های زیست محیطی در سطحی فراگیرتر منعکس گشته است که در این راستا جرم ¬شناسی سبز، ابتداء، با نوعی نگاه بدبینانه نسبت به این نوع موضوعات و پیشگیری از جرائم زیست محیطی شروع به کار کرد و مهمترین خصیصه¬ی جرم ¬شناسی سبز، انتقادی بودن آن است. از آنجاکه محیط زیست، ارزش و مصلحتی حقوقی است که در دهه¬های اخیر، مورد توجه واقع شده است، لذا پیشگیری از جرائم مرتبط با آن نیز حائز اهمیت است. جرائم علیه محیط زیست، به اقداماتی اطلاق میشود که تحت شرایطی خاص، به آلودگی یا از بین رفتن و یا آسیب به مظاهر محیط زیست منتج است. اغلب کشورها، رژیم جزائی خاصّی در این مورد به اجرا میگذارند؛ بدین جهت، این مهم، موضوعی ویژه در شکلدهی سیاست جنایی قانونی در مورد حفاظت از محیط زیست است که قابل مطالعه و بررسی است. هر انسان اندیشمندی با درک این تهدیدات، پی می¬برد که راه¬ حل، فقط، به پیشگیری از ادامه تخریب و حفاظت از محیط زیست، منحصر است؛ از این رو، پژوهش حاضر بر این است به بررسی جرم¬ شناسی سبز و تأثیر آموزه¬های آن در حقوق کیفری ایران و موضع حقوق کیفری ایران در پیشگیری از جرائم زیست محیطی بپردازد.