مقایسه اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر طرحواره درمانی و ایماگو درمانی بر بهبود سبک¬های دلبستگی زوجین

نویسندگان

1 وزارت آموزش و پرورش

2 گروه مشاوره دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه خوارزمی

3 استادیار گروه آموزشی مشاوره و راهنمایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی تهران، ایران

doi
چکیده

پژوهش حاضر از لحاظ هدف کاربردی بود. همچنین از لحاظ روش طرح پژوهش نیمه ازمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود که با هدف مقایسه اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر طرحواره درمانی و ایماگو درمانی بر بهبود سبک های دلبستگی زوجین انجام شد. جامعة آماری این پژوهش را کلیه زوجینی تشکیل می دهند که در زمستان سال 1397 برای درمان به مرکز مشاوره رازی کرج مراجعه کرده بودند. نمونه گيري اين پژوهش از نوع در دسترس و هدفمند بوده است که 45 نفر از زنان و مرداني كه شرايط لازم براي ورود به جلسات را داشتند انتخاب شده و به صورت تصادفی 15 نفر در گروه آزمایش 1 (گروه طرحواره درمانی) و 15 نفر در گروه آزمایش 2 (ایماگو درمانی) و 15 نفر دیگر در گروه کنترل قرار داده شدند. هر دوگروه آزمايش هر كدام طي ۱۰ جلسه ۱۲۰ دقيقه اي در ده هفته متناوب و به صورت هر هفته يک جلسه به صورت مجزا به ترتيب، آموزش گروهي مبتني بر طرحواره درماني و ايماگوتراپي دريافت کردند و گروه کنترل هيچ آموزشي دريافت نکرد. برای جمع اوری اطلاعات از پرسشنامه سبک های دلبستگی هازن و شیور (1978) استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها در دو بخش تحلیل توصیفی و استنباطی و با کمک نرم افزار SPSS صورت گرفت. در تجزیه و تحلیل توصیفی داده ها به بررسی شاخص های مرکزی (شامل میانگین) و شاخص های پراکندگی (شامل انحراف از معیار) پرداخته شد و در بخش تحلیل استنباطی داده¬ها نیز از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره تحلیل کوواریانس و مقایسه های زوجی و آزمون تعقیبی پسین توکی برای فرضیه های پژوهش استفاده شد. نتایج نشان داد که بين اثربخشی آموزش گروهی مبتنی بر طرحواره درمانی و ایماگو درمانی بر سبک های دلبستگی زوجين تفاوت وجود دارد لذا طرحواره درمانی اثر بیشتری بر سبک های دلبستگی دارد.