مقایسه نقش آموزش و خودکارآمدی اجتماعی مددجویان شاغل در مجتمعهای کشت و صنعت و مددجویان عادی مستقر در زندانهای شهر اراک و بررسی تأثیر آن بر تابآوری اجتماعی خانوادههای آنان
نویسندگان
1 گروه جامعه شناسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران.
2 گروه جامعه شناسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران (نویسنده مسئول). m-motlaq@iau.arak.ac.ir
3 گروه جامعه شناسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران.
doi
چکیده
هدف اصلی این پژوهش، مقایسه نقش آموزش و خودکارآمدی اجتماعی مددجویان شاغل در مجتمعهای کشت و صنعت و مددجویان عادی زندانهای شهر اراک و بررسی تأثیر آن بر تابآوری اجتماعی خانوادههای آنان است. پژوهش با جهانبینی اثباتگرایی و رویکرد کمی انجام شده و از نظر راهبرد، توصیفی–مقایسهای و علی است. پژوهش از نوع کاربردی و بر پایه روش پیمایشی انجام گرفته است. در مرحله نخست، مبانی نظری و پیشینه موضوع با روش کتابخانهای و رویکرد نظاممند گردآوری شد. سپس دادههای میدانی با استفاده از دو پرسشنامه استاندارد شامل خودکارآمدی اجتماعی (محققساخته با الهام از Scherer و همکاران، 1982) و تابآوری اجتماعی (Pettferbaum و همکاران، 2013) جمعآوری گردید. جامعه آماری شامل ۳۴۰۰ نفر از زندانیان استان مرکزی (۲۵۰۰ نفر در زندان اراک و ۹۰۰ نفر در مجتمعهای کشت و صنعت) بود. بر اساس فرمول کوکران، ۳۴۵ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند و برای اطمینان از تعمیمپذیری نتایج، ۳۹۷ پرسشنامه توزیع شد که در نهایت ۳۳۹ پرسشنامه معتبر مورد تحلیل قرار گرفت. دادهها با استفاده از تحلیل مقایسهای و مدلسازی معادلات ساختاری در نرمافزارهای SPSS و SmartPLS بررسی شدند. یافتهها نشان دادند خودکارآمدی اجتماعی میان دو گروه تفاوت معناداری دارد و این متغیر بر تابآوری اجتماعی خانواده مددجویان تأثیر مثبت و معنادار دارد.
