بررسی تطبیقی نقش برنامه های آموزش خانواده در پيشگيري از آزار جنسی کودکان در حقوق ایران و کانادا با رویکرد مدرسه محوری

نویسندگان

1 گروه حقوق، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 عضو هیأت علمی موسسه آموزش عالی غیر انتفاعی دانا

doi
چکیده

آزار جنسی کودکان به عنوان یکی از نقض‌های بنیادین حقوق بشر، پیامدهای مخربی بر سلامت جسمی و روانی آنان دارد. این پژوهش با هدف بررسی تطبیقی نقش و سازوکارهای آموزش خانواده در پیشگیری از آزار جنسی کودکان در نظام‌های حقوقی ایران و کانادا انجام شده است. روش تحقیق به صورت تحلیلی–توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه‌ای شامل قوانین موضوعه، اسناد سیاستی و پژوهش‌های معتبر است. یافته‌ها نشان می‌دهد که نظام حقوقی کانادا با اتخاذ رویکردی نظام‌مند، جامع و مبتنی بر شواهد، آموزش خانواده را به عنوان جزئی کلیدی از راهبرد پیشگیری غیرکیفری در هماهنگی با قوانین کیفری سختگیرانه نهادینه کرده و برنامه‌های آموزشی ساختاریافته‌ای را برای والدین تدارک دیده است. در مقابل، در نظام حقوقی ایران، علیرغم تصویب قانون حمایت از اطفال و نوجوانان در سال ۱۳۹۹، جایگاه آموزش خانواده به عنوان یک راهبرد پیشگیرانه، صریح و الزام‌آور تعریف نشده و بیشتر به اقدامات پراکنده و غیرنظام‌مند سپرده شده است. همچنین، ابهام در تعاریف حقوقی، وجود استثناها و مجازات‌های نسبتاً خفیف‌تر، از چالش‌های پیش‌روی ایران محسوب می‌شود. در نتیجه، مطالعه تطبیقی حاضر حاکی از آن است که نظام حقوقی ایران می‌تواند با الهام‌گیری از تجربه نظام‌مند کانادا در طراحی برنامه‌های آموزشی خانواده‌محور و هماهنگ‌سازی آن با قوانین کیفری، ضمن توجه به شرایط بومی فرهنگی و اجتماعی، گامی مؤثر در جهت ارتقای پیشگیری اولیه از آزار جنسی کودکان بردارد.