اثربخشی آموزش مهارت های خودتنظیمی هیجانی با استفاده از هوشمصنوعی بر میزان لجبازی، نافرمانی و خطرپذیری نوجوانان پسر مقطع متوسطه اول شهرستان تبریز
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد،مشاوره خانواده، دانشگاه آزاد واحد شبستر، آذربایجان شرقی، ایران
2 گروه روان شناسی و مشاوره، واحد شبستر،دانشگاه آزاد اسلامی،شبستر،ایران.
doi
چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین میزان اثربخشی آموزش مهارتهای خودتنظیمی هیجانی با استفاده از هوش مصنوعی برمیزان لجبازی، نافرمانی و خطرپذیری نوجوانان انجام شد. روش: این پژوهش به روش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون ـ پسآزمون با گروه گواه اجرا گردید. جامعه آماری شامل کلیه نوجوانان پسر مقطع متوسطه اول شهرستان تبریز در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ بود. نمونه پژوهش از میان 150 دانشآموز ۱۲ تا ۱۳ ساله که پس از غربالگری جامع با استفاده از پرسشنامه اختلال لجبازی و نافرمانی (معتمدین و همکاران، ۱۴۰۰) و پرسشنامه خطرپذیری نوجوانان ایرانی (زادهمحمدی و همکاران، ۱۳۹۰) ارزیابی شدند، به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و سپس بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۰ نفر) و گروه گواه (۱۰ نفر) گمارده شد. گروه آزمایش طی ۸ جلسه ۹۰ دقیقهای در پروتکل آموزشی مبتنی بر هوش مصنوعی شامل، انیمیشن، پادکست و سناریوهای تعاملی شرکت کرد، در حالی که گروه کنترل در فهرست انتظار قرار داشت. یافتهها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که آموزش مهارتهای خودتنظیمی هیجانی موجب کاهش معنادار نمرات لجبازی، نافرمانی و خطرپذیری در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (p<0.05). نتیجهگیری: بر اساس این یافتهها، میتوان نتیجه گرفت که بهکارگیری پروتکل آموزشی مدون مبتنی بر ابزارهای نوین هوش مصنوعی، رویکردی مؤثر برای بهبود خودتنظیمی هیجانی و کاهش رفتارهای چالشبرانگیز نوجوانان است.
