تأثیر کاهش دید مرکزی بر تعادل و جابجایی در سالمندان: یک مرور نظام مند

doi
10.22059/jhae.2026.412475.1038
چکیده

مقدمه: بینایی نقشی حیاتی در کنترل وضعیت بدنی و حرکت ایفا می‌کند. این مطالعه با هدف مرور دانش موجود درباره تأثیر کاهش دید مرکزی، ناشی از بیماری‌هایی مانند دژنراسیون ماکولا، بر تعادل و الگوی جابجایی در جمعیت سالمند انجام شده است. نتیجه‌گیری: دید مرکزی برای تنظیمات ظریف حرکتی و پیمایش ایمن در محیط ضروری است. مداخلات توانبخشی باید علاوه بر بهبود بینایی، بر تقویت سیستم‌های حس عمقی و دهلیزی و همچنین اصلاح محیط زندگی تمرکز کنند تا استقلال حرکتی سالمندان حفظ شود. روش پژوهش: در این مرور نظام­مند، ادبیات پژوهشی مرتبط با اختلالات بینایی و کنترل حرکتی جستجو شد. تمرکز اصلی بر مطالعاتی بود که نوسانات بدنی، استراتژی‌های گام‌برداری و خطر سقوط را در سالمندان مبتلا به نقص دید مرکزی ارزیابی کرده بودند. یافته ها: یافته‌ها نشان می‌دهند که کاهش دید مرکزی به‌طور قابل‌توجهی باعث افزایش نوسانات بدنی و کاهش ثبات در وضعیت پویا می‌شود. سالمندان مبتلا به کاهش دید مرکزی برای جبران نقص در تشخیص جزئیات و تخمین عمق از استراتژی‌های حرکت محتاطانه مانند کاهش سرعت راه رفتن و افزایش زمان دواتکایی استفاده می‌کنند. همچنین، این افراد در شناسایی و عبور از موانع دچار چالش جدی هستند که این امر خطر سقوط و ترس از افتادن را افزایش می‌دهد. نتیجه گیری: دید مرکزی برای تنظیمات حرکات ظریف و پیمایش ایمن در محیط ضروری است. مداخلات توانبخشی باید علاوه بر بهبود بینایی، بر تقویت سیستم‌های حس عمقی و دهلیزی و همچنین اصلاح محیط زندگی تمرکز کنند تا استقلال حرکتی سالمندان حفظ شود.