اثربخشی رویکرد خانواده درمانی ستیر (Satir) بر بهبود رفتارهای پرخطر و مؤلفههای آن در دانشآموزان پسر
نویسندگان
1 دانشگاه تهران
2
3 دانشگاه دامغان
doi
10.22123/chj.2025.505346.2164چکیده
مقدمه: در دهههای اخیر شیوع رفتارهای پرخطر، بهویژه در نوجوانان و جوانان نگرانی فزایندهای در جوامع مختلف ایجاد کرده است؛ بر همین اساس پژ وهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی رویکرد خانواده درمانی ستیر بر بهبود رفتارهای پرخطر و مؤلفه های آن در دانشآموزان پسر دوره اول متوسطه انجام شد. مواد و روشها: روش پژوهش نیمهتجربی با طرح پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل و پیگیری یکماهه بود. جامعه مورد مطالعه تمامی دانشآموزان پسر مدارس دوره اول متوسطه شهر سنندج (10200= N ) همراه با والد پدر آنها در سال تحصیلی 1404-1403 بودند که تعداد 30 نفر از دانشآموزان همراه با والد پدر که تمایل به همکاری داشتند، به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در گروههای مداخله و کنترل (15 نفر در هر گروه) گمارده شدند. والدین گروه مداخله 8 جلسه 60 دقیقهای (هفتهای دو جلسه) تحت پروتکل خانواده درمانی ستیر قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکرد و دانشآموزان به پرسشنامه خطرپذیری نوجوانان ایرانی Zadeh Mohammadi و همکاران پاسخ دادند. تجزیهوتحلیل دادهها با استفاده از روش تحلیل واریانس دوطرفه با اندازهگیریهای مکرر انجام شد. یافتهها: نتایج حاصل از تحلیل دادهها نشان داد که بعد از مداخله، اثر رویکرد خانواده درمانی ستیر بر بهبود رفتارهای پرخطر (21/24= f ، 370/0= η ، 0 01/0 p< ) در دانشآموزان دوره اول متوسطه معنیدار بود (0 01/0 p< ) و این تأثیرات مثبت در دوره پیگیری پایدار ماند. نتیجهگیری: با توجه به نتایج توصیه میشود که بسته آموزش گروهی خانواده درمانی ستیر جهت بهبود رفتارهای پرخطر و مؤلفههای آن به عنوان یکی از روشهای مؤثر در دورههای آموزشی مدارس و مراکز مشاوره بکار گرفته شود.