مقایسه اثربخشی درمان مثبتگرا با درمان شناختی-تحلیلی بر نشخوار خشم و مؤلفههای آن در مبتلایان به پرفشاری خون
نویسندگان
doi
10.22123/chj.2024.454777.2089چکیده
مقدمه: پرفشاری خون بیماری است که علاوه بر عوامل زیستی، عوامل روانشناختی نیز در آن نقش دارند و ابتلای به آن با پیامدهای روانی و بهداشتی فراوانی همراه است. این پژوهش با هدف مقایسه درمان مثبتگرا با درمان شناختی-تحلیلی بر نشخوار خشم و مؤلفههای آن در مبتلایان به پرفشاری خون اجرا شد. مواد و روش ها: این پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون و گروه کنترل با پیگیری سه ماهه بود. تمامی مراجعان با پرفشاری خون به بیمارستان لاله شهر تهران سال 1401 به تعداد 218 نفر جمعیت مطالعه را تشکیل دادند، که با نمونهگیری در دسترس 45 نفر انتخاب و در سه گروه مساوی گمارش شدند. گردآوری اطلاعات علاوه بر چکلیست اطلاعات جمعیتشناختی، با پرسشنامه نشخوار خشم Sukhodolsky انجام شد. درمان مثبتگرا طبق پروتکل Seligman و درمان شناختی-تحلیلی طبق پروتکل Ryle طی 8 جلسه اعمال شد. دادهها توسط آنالیز واریانس با اندازهگیریهای مکرر تحلیل شد. یافته ها: نمرات نشخوار خشم (48/89=F و 63/0=η)، پسفکرهای خشم (71/9=F، 25/0=η)، افکار انتقام (15/25=F، 47/0=η)، خاطرات خشم (55/13=F، 32/0=η) و شناختن علت (59/24=F، 46/0=η) در گروههای آزمایش، در مقایسه با گروه کنترل بهطور معنیداری بهبود یافت و این بهبود در مرحله پیگیری پایدار بود (05/0>P). آزمون بنفرونی بین دو شیوه درمانی از نظر میزان اثربخشی تفاوت معنیداری نشان نداد (05/0<P). نتیجهگیری: هر دو رویکرد درمانی بر کاهش شاخصهای نشخوار خشم در مبتلایان به پرفشاری خون سودمندی داشتند. پیشنهاد میشود در طرحریزی مداخلات توانبخشی و درمانی جهت ارتقای عملکرد هیجانی-رفتاری این بیماران از تمرینات برگرفته از این رویکردها بیشتر استفاده گردد.