بررسی اثربخشی روایتدرمانی بر خودکارآمدی ادراکشده، سرزندگی دختران نوجوان تکوالد
نویسندگان
1
2 دانشگاه تهران
3 دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی
doi
10.22123/chj.2024.433595.2056چکیده
مقدمه : طلاق والدین سبب ایجاد مشکلاتی در خودکارآمدی فرزندان و کاهش کیفیت زندگی آنها میشود. هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی روایتدرمانی بر خودکارآمدی ادراکشده و سرزندگی نوجوانان تکوالد میباشد. مواد و روشها : روش پژوهش، نیمهتجربی با طرح پیشآزمون-پسآزمون بود. جامعه آماری پژوهش را دختران نوجوان تکوالد که با مادرشان زندگی میکردند و در سال 1402 به مرکز مشاوره خصوصی تبریز مراجعه کردند (تعداد تقریبی 58 نفر) تشکیل دادند. نمونه پژوهش 30 نفر بودند که به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفیسازی در گروههای آزمایش و کنترل 15 نفره قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در این مطالعه، پرسشنامه خودکارآمدی Sherer و همکاران و پرسشنامه سرزندگی Desi و Ryan بود. گروه آزمایش روایتدرمانی را هفتهای یکبار در 8 جلسه 90 دقیقهای دریافت کردند. گروه کنترل هیچ درمانی را دریافت نکردند. دادهها با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیره تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها : میانگین و انحرافمعیار متغیر خودکارآمدی ادراکشده در گروه کنترل در پیشآزمون 59/7±67/56 و در پسآزمون 63/6±33/55، تفاوت معنیداری نداشت (05/0<p) و برای گروه آزمایش در پیشآزمون 58/7±93/54، در پسآزمون 10/7±07/59، تفاوت معنادار بود (001/0>p). میانگین و انحرافمعیار متغیر سرزندگی در گروه کنترل 21/3±93/18 و 19/3±07/18، تفاوت معنیداری نداشت (05/0<p) و برای گروه آزمایش در پیشآزمون و پسآزمون به ترتیب 57/3±67/18 و 13/3±67/22، تفاوت معنادار (001/0>p) بود. نتیجه گیری : با توجه به نتایج به نظر میرسد روایتدرمانی میتواند بر بهبود سرزندگی و خودکارآمدی ادراکشده دختران نوجوان تکوالد مؤثر باشد.