مقایسه اثربخشی پذیرش و تعهد درمانی با معنویت درمانی بر شاخص‏های سندرم شناختی-توجهی در مبتلایان به درد ایدیوپاتیک

نویسندگان

1

2 دانشگاه علوم پزشکی قم

3

4 دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی

doi
10.22123/chj.2024.392283.2006
چکیده

مقدمه: دردهای عضلانی از مشکلات اساسی نظام سلامت در بسیاری از کشورها تلقی می‏گردند. با توجه به اینکه سندرم شناختی-توجهی پیش‏بینی کننده شدت علائم و رفتارهای وابسته به سلامتی می‏باشد، شناسایی مؤثرترین شیوه‏های درمانی جهت مدیریت این نشانگان اهمیت دارد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی پذیرش و تعهد درمانی با معنویت درمانی بر سندرم شناختی-توجهی در مبتلایان به درد ایدیوپاتیک انجام شد. مواد و روش ‌ها: این پژوهش نیمه‏آزمایشی با طرح پیش‏آزمون، پس‏آزمون و گروه کنترل با پیگیری شش‏ماهه بود. جامعه آماری، تمامی مبتلایان به دردهای عضلانی مراجعه‏کننده به کلینیک‏های درد وابسته به دانشگاه علوم‏پزشکی تهران در سال 1401-1400 بودند. با نمونه‏گیری هدفمند، تعداد 45 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در سه گروه مساوی جایگزین شدند. پذیرش و تعهد درمانی بر اساس پروتکل Hayes و معنویت درمانی بر اساس پروتکل  Richardsهر کدام طی 8 جلسه ( هفته­ای دو جلسه 1 ساعته) برای گروه‏های آزمایش اعمال شد، گروه کنترل مداخله‏ای دریافت نکرد. گردآوری داده‏ها توسط چک‏لیست اطلاعات دموگرافیک و پرسش‏نامه سندرم شناختی-توجهی Wells انجام شد. داده‏ها توسط آنالیز واریانس با اندازه‏گیری‏های مکرر تحلیل شد. یافته ‌ها: پذیرش و تعهد درمانی و معنویت درمانی در مقایسه با گروه گواه باعث کاهش سندرم شناختی-توجهی، ادراک نگرانی، ادراک تهدید و مقابله ناکارآمد در مبتلایان به درد ایدیوپاتیک شدند (05/0>p). پذیرش و تعهد درمانی نسبت به معنویت درمانی در کاهش شاخص‏های سندرم شناختی-توجهی مؤثرتر بود (05/0>p). نتیجه‌گیری: هر دو روش درمانی بر سندرم شناختی-توجهی در مبتلایان به درد ایدیوپاتیک اثربخشی داشتند. یافته‏ها می‏تواند در طرح‏ریزی مداخلات توانبخشی-درمانی این بیماران در کنار درمان دارویی امیدبخش باشد.