اثر کاربرد مقادیر مختلف سولفات روی در مراحل رشدی لوبیا چیتی (Phaseolus vulgaris L.) بر عملکرد و غلظت عناصر آهن و روی در دانه
نویسندگان
1 استاد گروه مهندسی تولید و ژنتیک گیاهی، دانشكده كشاورزي، دانشگاه مراغه، مراغه، ايران.
2 استادیار گروه علوم و مهندسی خاک، دانشكده كشاورزي، دانشگاه مراغه، مراغه، ايران.
3 دانشجوي دكتري فيزيولوژي گياهان زراعي، دانشكده كشاورزي، دانشگاه مراغه، مراغه، ايران.
4 استادیار مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان زنجان، زنجان، ايران
doi
10.82592/jcep.2025.1234078چکیده
به¬منظور بررسی اثرات کاربرد برگی سولفات روی بر عملکرد، اجزای عملکرد و غلظت عناصر آهن و روی در دانه لوبیا چیتی، آزمایشی در شرایط مزرعهای اجرا شد. فاکتورهای مورد بررسی شامل غلظت محلول¬پاشی سولفات روی در چهار سطح (صفر، یک، دو و چهار در هزار) و زمان محلول¬پاشی در سه سطح (مرحله گلدهی، غلافبندی و هشت تا 11 برگی بههمراه گلدهی) بودند. نتایج نشان داد کاربرد سولفات روی اثر معنیداری بر صفات تعداد غلاف در بوته، تعداد دانه در غلاف، تعداد دانه در بوته، وزن صد دانه، عملکرد بیولوژیک، عملکرد دانه و غلظت روی دانه داشت. اما، اثر آن بر صفات شاخص برداشت و غلظت آهن دانه معنی¬دار نشد. بیشترین عملکرد دانه با محلول¬پاشی غلظت یک در هزار سولفات روی و مرحله هشت تا 11 برگی بههمراه گلدهی، مشاهده شد و در مقایسه با تیمار شاهد عملکرد دانه را 7/22 درصد افزایش داد. بالاترین غلظت روی دانه با کاربرد سطح دو در هزار سولفات روی در مرحله غلافبندی حاصل شد و در مقایسه با تیمار شاهد غلظت روی دانه را 9/42 درصد افزایش داد. محلول¬پاشی سولفات روی در مراحل هشت تا 11 برگی به¬همراه گل¬دهی، با غلظت یک در هزار برای بهبود همزمان عملکرد کمی و افزایش میزان روی دانه از سایر مراحل مناسب¬تر بود.
