اثربخشی درمان مبتنی بر دلبستگی بر کاهش علائم اضطراب، احساس تنهایی و عزت نفس کودکان پسر بی سرپرست
نویسندگان
1 دانشگاه علوم توانبخشی و سلامت اجتماعی
2
3 دانشگاه علوم پزشکی تهران
doi
10.22123/chj.2021.255715.1614چکیده
مقدمه: ماهیت پیچیده مشکلات عاطفی-رفتاری کودکان بیسرپرست بررسی و بکارگیری درمانهای جدید را ایجاب میکند. لذا این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر دلبستگی بر کاهش علائم اضطراب، احساس تنهایی و عزتنفس کودکان پسر بیسرپرست انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش از نوع نیمهآزمایشی با پیشآزمون، پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی پسران بیسرپرست ساکن مرکز شبانهروزی شهید قدوسی تحت پوشش سازمان بهزیستی تهران در سال 1398 بود. با نمونهگیری در دسترس، تعداد 30 نفر انتخاب و در گروههای آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) قرار گرفتند و پرسشنامههای اضطراب (اسپنس، 1999)، احساس تنهایی (آشر و همکاران، 1984) و عزتنفس (کوپراسمیت، 1976) را تکمیل کردند. در گروه آزمایش، درمان مبتنی بر دلبستگی در 10 جلسه (هفته ای 1 جلسه، هر جلسه 1 ساعت) اجرا گردید. افراد گروه کنترل برنامه درمانی را دریافت نکردند. پس از پایان آموزش، از گروهها پسآزمون گرفته شد. دادهها با روشهای آزمون t مستقل و زوجی و تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شدند. یافته ها: میانگین نمرات کل اضطراب، اضطراب جدایی، اضطراب اجتماعی، وسواس، فوبی و حمله هراس در گروه آزمایش در مرحله پسآزمون نسبت به گروه کنترل تفاوت معنیداری داشت (05/0>p). بین میانگین نمره احساس تنهایی و عزتنفس آزمودنیهای دو گروه نیز در مرحله پسآزمون تفاوت از نظر آماری معنیدار بود (05/0>p). نتیجهگیری: نتایج این پژوهش تأکیدی بر اهمیت دلبستگی در کودکان بیسرپرست دارد که میتواند تلویحات کاربردی برای درمانگران جهت کاهش مشکلات عاطفی-رفتاری کودکان و نوجوانان بیسرپرست ارایه دهد.