مقایسه تأثیر تمرینات مقاومتی و آبدرمانی بر تعادل و زمان واکنش سالمندان مبتلا به اختلال شناخت خفیف
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی خراسان شمالی
2 دانشگاه شهید بهشتی
3
4 دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی
5 دانشگاه علوم پزشکی کرمان
6
doi
10.22123/chj.2021.231685.1510چکیده
مقدمه: افتادن یا سقوط در جمعیت سالمندان عواقب خطرناک، شیوع بالا، تأثیرات بلندمدت و هزینههای قابلتوجه دارد. هدف از انجام پژوهش حاضر، تعیین تأثیر تمرینات مقاومتی و آبدرمانی بر تعادل و زمان واکنش سالمندان مبتلا به اختلال شناخت خفیف بود. مواد روشها: پژوهش حاضر، نیمهتجربی از نوع پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. از بین زنان مبتلا به اختلال شناخت خفیف مراجعهکننده به مراکز درمانی شهر کرمانشاه در بهار 1398، 30 نفر بهصورت در دسترس انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل جایگزین شدند (هر گروه 10 نفر). گروههای تجربی، 8 هفته (3 جلسه 40 دقیقهای در هفته) تمرین انجام دادند. تعادل ایستا با چشمان باز و بسته از طریق آزمون شارپند رومبرگ و تعادل پویا توسط آزمون زمان برخاستن و رفتن قبل و بعد از دوره تمرین اندازهگیری شد. زمان واکنش ساده و انتخابی نیز اندازهگیری گردید. دادهها توسط آزمونهای تحلیل کوواریانس و تی زوجی تجزیهوتحلیل شدند. یافتهها: اختلاف نمرات پیشآزمون و پسآزمون برای متغیرهای تعادل ایستا با چشمان باز، تعادل پویا و زمان واکنش ساده معنیدار نبود. تفاوت این نمرات برای آزمونهای شارپند رومبرگ با چشمبسته + تعادل ایستا و ارزیابی زمان واکنش انتخابی معنیدار بود (05/0>p). در گروههای مداخله، نمرات پسآزمون و پیشآزمون (به جز تعادل پویا) اختلاف معنیداری داشت (05/0>p). تفاوت معنیداری از نظر اثربخشی روشهای درمانی وجود نداشت. نتیجهگیری: با توجه به اثربخشی تمرینات مقاومتی و آبدرمانی، این روشها میتوانند بهعنوان درمانهای کارآمد توسط فیزویوتراپها، جهت بهبود تعادل و زمان واکنش انتخابی سالمندان مبتلا به اختلال شناخت خفیف استفاده شوند.