ارائه مدل ساختاری تفسیری از موانع و محرکهای فرهنگی توسعه سیاسی در ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت دولتی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
2 استادیار گروه مدیریت و برنامه ریزی فرهنگی، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
3 استاد گروه مدیریت دولتی، واحد اصفهان (خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
4 دانشیار گروه مدیریت و برنامه ریزی فرهنگی، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران
doi
چکیده
چکیده هدف پژوهش: هدف پژوهش حاضر ارائه مدل ساختاری تفسیری از موانع و محرکهای فرهنگی توسعه سیاسی در ایران بود. روش انجام پژوهش: این پژوهش از لحاظ هدف، کاربردی و از لحاظ روش، توصيفی-پيمايشى و از لحاظ روابط، از نوع علتومعلولی بود. جامعه آماری: در این پژوهش، برای تعیین حجم نمونه به روش نمونهگیری قضاوتی هدفمند عمل شد که بر این اساس 9 نفر از خبرگان دانشگاهی استان اصفهان در امر پژوهش مشارکت کردند. یافته ها و نتیجه پژوهش: این تحقیق دو مدل را با استفاده از مدلسازی تفسیری ساختاری (ISM) ارائه داد. مدل اول ۱۳ مانع فرهنگی توسعه سیاسی در ایران را شناسایی کرد که به چهار سطح تقسیمبندی شدهاند. سطح اول شامل "روانرنجوری"، "ضعف اخلاق کاری"، "ضعف روحیه جمعی"، "رفتار بینظم" و "تجربهسوزی" بود که آسیبپذیرترین موانع بودند. سطح دوم شامل "تبعیض و نابرابری"، "محافظهکاری"، "ترس از مواجهه با واقعیت" و "چاپلوسی و دورویی" بود. سطح سوم شامل "جزمگرایی و نقد ناپذیری" و "عقلگریزی" بود. سطح نهایی (چهارم) نیز شامل "سنتگرایی افراطی" و "خانسالاری" بود که به عنوان مهمترین موانع شناسایی شدند. مدل دوم بر روی محرکهای فرهنگی توسعه سیاسی تمرکز داشت و چهار محرک را در سه سطح ارائه داد. سطح اول "تمایل به دانش و توسعه قدرت" را برجسته کرد که به عنوان آسیبپذیرترین محرک شناخته شد. سطح دوم شامل "هویت ملی-مذهبی و افتخار" بود. سطح سوم شامل "ارزشهای بنیادی دین" و "تجربیات تاریخی" بود که به عنوان تأثیرگذارترین محرکها در مدل شناخته شدند.
