اثربخشی طرحواره درمانی بر بهبود کمبود میل جنسی زنان متأهل شهر سیرجان
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی
2 دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی
3
4
doi
10.22123/chj.2018.93693.1024چکیده
مقدمه: تمایل جنسی موضوع پیچیدهای است که تحت تأثیر عوامل گوناگونی قرار دارد. یکی از عواملی که نقش تعیین کنندهای در این مؤلفه دارد، عامل روانشناختی است. بنابراین ﻫﺪف از اﻳﻦ ﭘﮋوﻫﺶ، بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر بهبود کمبود میل جنسی زنان متأهل شهر سیرجان بود. مواد و روش ها: اﻳﻦ ﺑﺮرﺳﻲ از ﻧﻮع نیمه آزﻣﺎﻳﺸﻲ ﺑﻮد. بدین منظور از بین زنان مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر سیرجان که مبتلا به اختلال کمبود میل جنسی بودند، تعداد 30 نفر به صورت هدفمند انتخاب و به گروههای آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) تقسیم شدند. اعضای گروه آزمایش در طول10 جلسه هفتگی مورد طرحواره درمانی قرار گرفتند. برای گردآوری دادهها از شاخص تمایل جنسی هالبرت (1992) استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها، آزمون تحلیل کواریانس به کار گرفته شد. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد طرحواره درمانی موجب کاهش معنیدار میانگین نمرات کمبود میل جنسی در گروه آزمایش (62/17 ± 00/59) نسبت به گروه کنترل (05/14 ± 98/47) گردیده است. (05/0>p) نتیجه گیری: بر پایه یافتههای این پژوهش نتیجه گرفته میشود که اثربخشی طرحواره درمانی بر افزایش میل جنسی مراجعین به مراکز مشاوره مؤثر میباشد.