ارتباط بین ادراک طردشدگی با بینزاکتی در محیط کار در کارکنان درمانی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان، 1392
نویسندگان
1 دانشگاه علوم پزشکی هرمزگان
2
3
4 دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
مقدمه: بینزاکتی و احساس طردشدگی در محیط کار یکی از معضلات سازمانها است که شیوع فراوانی در بین کارکنان داشته و منجر به فساد اداری و کاهش شدید بهرهوری سازمانی و رضایت شغلی افراد میگردد. مطالعه حاضر با هدف بررسی رابطه بین ادراک طردشدگی با بینزاکتی در محیط کار کارکنان درمانی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل کارکنان درمانی دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان بود. با استفاده از فرمول کوکران تعداد 248 نفر از جامعه آماری به شیوه تصادفی طبقهای انتخاب و به سؤالات پرسشنامههای ادراک طردشدگی و بینزاکتی در محیط کار پاسخ دادند. جهت بررسی فرضیههای تحقیق از آزمون کندال و اسپیرمن، و رگرسیون چند متغیره استفاده شد. یافته ها: نتایج مطالعه نشان داد که ضرایب همبستگی بین دو متغیر ادراک طردشدگی کارکنان درمانی با بینزاکتی آنها به ترتیب برابر 353/0 و 488/0 بود. یعنی بین ادراک طردشدگی کارکنان درمانی با بینزاکتی آنها رابطه معنیداری وجود داشت (000/0>p). علاوه بر این، طرد از سوی همکار و طرد با زبان محاوره (از مؤلفههای ادراک طردشدگی) بیشترین همبستگی را با مؤلفههای بینزاکتی و طرد از سوی سرپرست کمترین رابطه را با ادراک بینزاکتی داشت. نتیجه گیری: با توجه به رابطه مثبت بین ادراک طردشدگی و بینزاکتی در محیط کار، مدیران بیشترین تلاش را روی ایجاد جو صمیمیت و همدلی در بین کارکنان به کار ببندند تا با کاهش ادراک طردشدگی در کارکنان بینزاکتی و عواقب مترتب بر آن در محیط کار کاهش یابد.