فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

آسیب اعصاب محیطی ناشی از اقدامات جراحی، به‌ویژه الکتروکوتریزاسیون، یکی از چالش‌های مهم بالینی است که اغلب با نقص عملکردی پایدار و ترمیم ناکامل همراه می‌شود. هدف از این مطالعه، بررسی تغییرات ایمنوهیستوشیمی دو نشانگر کلیدی GFAP و S100 در عصب سیاتیک آسیب‌دیده با الکتروکوتر دوقطبی، به‌دنبال درمان با استروژن کونژوگه و تاکرولیموس به‌تنهایی و به‌صورت ترکیبی در موش صحرایی ماده بود. در این پژوهش، 25 سر موش صحرایی ماده نژاد ویستار به‌طور تصادفی به پنج گروه شامل شاهد، آب مقطر، استروژن، تاکرولیموس و استروژن+تاکرولیموس تقسیم شدند. آسیب عصب سیاتیک با استفاده از الکتروکوتر دوقطبی ایجاد و درمان‌ها به‌مدت 28 روز انجام گرفت. ارزیابی عملکرد حرکتی با استفاده از شاخص عملکرد سیاتیک (SFI) و بررسی‌های ایمنوهیستوشیمی برای سنجش بیان GFAP و S100 انجام شد. نتایج نشان داد که اگرچه تفاوت معنی‌داری در مقادیر SFI بین گروه‌ها مشاهده نشد، اما یافته‌های ایمنوهیستوشیمی اختلافات بارزی را آشکار ساخت. بیان S100 در گروه آب مقطر به‌طور قابل توجهی کاهش یافت، در حالی‌که در گروه‌های درمانی، به‌ویژه گروه ترکیبی استروژن+تاکرولیموس، افزایش چشمگیری داشت. از سوی دیگر، بیان GFAP در گروه آسیب‌دیده افزایش یافت و بیشترین میزان آن در گروه درمان ترکیبی مشاهده شد که بیانگر فعال‌سازی کنترل‌شده پاسخ گلیالی در فرآیند ترمیم است. در مجموع، نتایج این مطالعه نشان می‌دهد که درمان ترکیبی استروژن و تاکرولیموس با بهبود محیط گلیالی و افزایش فعالیت سلول‌های شوان، نقش مؤثری در تسریع بازسازی عصب سیاتیک آسیب‌دیده دارد و می‌تواند به‌عنوان یک رویکرد درمانی امیدبخش در آسیب‌های اعصاب محیطی مطرح شود.