فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

گونه­های بیماری­زای ویبریو به‌طور معمول در محیط­های دریایی و آب­های شور ساکن هستند و می­توانند در غذاهای دریایی وجود داشته باشند و شیوع آن­ها در فصل تابستان بیشتر است. هدف از پژوهش حاضر بررسی آلودگی آبزیان عرضه­شده در شهرستان اهواز به گونه­های ویبریو و ارزیابی مقاومت آنتی­بیوتیکی جدایه­ها بود. در این مطالعه 160 نمونه شامل 40 نمونه میگو و 120 نمونه از ماهی شیر، حلوا و شوریده به‌صورت تصادفی از مراکز عرضه شهرستان اهواز نمونه­گیری و در شرایط سترون به آزمایشگاه انتقال داده شد. برای جستجوی ویبریو از روش کشت خطی، گونه­ها و سویه­های مختلف از روش PCR و ارزیابی مقاومت آنتی­بیوتیکی Disk-Diffiusion استفاده شد. نتایج نشان داد آلودگی به انواع ویبریو از مجموع 160 نمونه، 46 نمونه (75/28 درصد) بود. به‌این‌ترتیب آلودگی در میگو 13 نمونه (5/32 درصد)، ماهی شیر 11 نمونه (5/27 درصد)، ماهی شوریده 10 نمونه (25 درصد) و ماهی حلوا 12 نمونه (30 درصد) بود. فراوانی ژن­های حدت ctxA (50 درصد) و ctxB (50 درصد)، tdh (17/41 درصد )، trh (47 درصد) flaC (50 درصد) و vvh (44/44 درصد) بود. نتایج مقاومت آنتی­بیوتیکی نشان داد بیشترین مقاومت مربوط به آمپی­سیلین (13/89 درصد) و کانامایسین (60/82 درصد) و کمترین مقاومت مربوط به امی­پنم بود. نتایج مطالعه نشان داد انواع فرآورده­های دریایی می­توانند منبع مهم آلودگی به ویبریو باشند که با رعایت بهداشت و پخت غذاهای دریایی می­توان از عفونت­های ناشی از آن­ها جلوگیری کرد.