طراحی مدلی به منظور ساختاردهی شاخص¬های استرس شغلی در دوره پاندومی کووید 19 با تکنیک دیمتل فازی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 استاد، گروه مدیریت صنعتی، دانشکده کسب و کار و اقتصاد، دانشگاه خلیج فارس بوشهر، ایران (عهده‌دار مکاتبات)

3 استاد، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

4 دانشیار، مرکز مطالعات مدیریت و توسعه فناوری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

doi
چکیده

هدف این پژوهش، یافتن شاخص­های پراهمیت در ایجاد استرس شغلی کارکنان صنعت حمل‌ونقل هوایی کشور در دوران کرونا است. این تحقیق از لحاظ هدف، توسعه­ای - کاربردی، از حیث نحوه گردآوری داده­ها از نوع پژوهش­های توصیفی به شیوه پیمایشی و از نظر نوع داده­های گردآوری­شده، کمی است. جامعه آماری پژوهش را 40 نفر از کارکنان شاغل در بخش کنترل ترافیک هوایی و مراقبت پرواز فرودگاه مهرآباد تهران تشکیل دادند که مهمترین بخش در صنعت حمل‌ونقل هوایی ایران است و با روش نمونه­گیری قضاوتی هدفمند 12 نفر از کارشناسان و خبرگان این صنعت برای نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده­های این پژوهش، پرسشنامه مقایسات زوجی تکنیک دیمتل فازی است. نتایج حاصل از تکنیک دیمتل فازی نشان داد عوامل استرس­زای اجتماعی (S 4 )، ضعف جسمانی و فیزیکی (S 5 ) و استرس کلی (S 7 )، بیشترین نفوذ را بر استرس شغلی کارکنان صنعت حمل­ونقل هوایی در دوره پاندومی کووید 19 می­گذارند. همچنین، عوامل استرس­زای شخصی یا فردی (S 1 ) و عوامل استرس­زای مالی (S 3 )، بیشترین اثرپذیری را از سایر شاخص­ها داشتند. پس، به مدیران صنعت حمل‌ونقل هوایی ایران پیشنهاد می­شود با تقویت زمینه آموزش و آمادگی تخصصی اقدام مؤثری برای کاهش فشار روانی کارکنان صورت گیرد و با حمایت سازمانی تلاش کنند شرایط کاری ایمنی را برای کارکنان فراهم نمایند.