طراحی مدلی به منظور ساختاردهی شاخص¬های استرس شغلی در دوره پاندومی کووید 19 با تکنیک دیمتل فازی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد، گروه مدیریت صنعتی، دانشکده کسب و کار و اقتصاد، دانشگاه خلیج فارس بوشهر، ایران (عهدهدار مکاتبات)
3 استاد، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
4 دانشیار، مرکز مطالعات مدیریت و توسعه فناوری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف این پژوهش، یافتن شاخصهای پراهمیت در ایجاد استرس شغلی کارکنان صنعت حملونقل هوایی کشور در دوران کرونا است. این تحقیق از لحاظ هدف، توسعهای - کاربردی، از حیث نحوه گردآوری دادهها از نوع پژوهشهای توصیفی به شیوه پیمایشی و از نظر نوع دادههای گردآوریشده، کمی است. جامعه آماری پژوهش را 40 نفر از کارکنان شاغل در بخش کنترل ترافیک هوایی و مراقبت پرواز فرودگاه مهرآباد تهران تشکیل دادند که مهمترین بخش در صنعت حملونقل هوایی ایران است و با روش نمونهگیری قضاوتی هدفمند 12 نفر از کارشناسان و خبرگان این صنعت برای نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادههای این پژوهش، پرسشنامه مقایسات زوجی تکنیک دیمتل فازی است. نتایج حاصل از تکنیک دیمتل فازی نشان داد عوامل استرسزای اجتماعی (S 4 )، ضعف جسمانی و فیزیکی (S 5 ) و استرس کلی (S 7 )، بیشترین نفوذ را بر استرس شغلی کارکنان صنعت حملونقل هوایی در دوره پاندومی کووید 19 میگذارند. همچنین، عوامل استرسزای شخصی یا فردی (S 1 ) و عوامل استرسزای مالی (S 3 )، بیشترین اثرپذیری را از سایر شاخصها داشتند. پس، به مدیران صنعت حملونقل هوایی ایران پیشنهاد میشود با تقویت زمینه آموزش و آمادگی تخصصی اقدام مؤثری برای کاهش فشار روانی کارکنان صورت گیرد و با حمایت سازمانی تلاش کنند شرایط کاری ایمنی را برای کارکنان فراهم نمایند.