ساختار جوامع علفهای هرز در مزارع نخود دیم (مطالعه موردی: شهرستان مراغه)
نویسندگان
1 دانشگاه شهید چمران اهواز
2 دانشگاه تهران
3
doi
10.22059/jci.2017.60398چکیده
شناسایی و نحوه پراکنش علفهای هرز یکی از مهمترین اصول اولیه در مدیریت آنها بهشمار میآید. بههمین منظور از علفهایهرز مزارع نخود شهرستان مراغه، به صورت سیستماتیک نمونهبرداری انجام شد و صفات وضعیت پراکنش، چرخه زندگی، تاج پوشش تنوع و تشابه گونهای مورد مطالعه قرار گرفت. پیچکصحرائی ( Convolvulus arvensis L.)، ازمک ( Cardaria draba (L.) Desv. )، تلخبیان ( Sophora alopecuroides L . )، تلخه ( Acroptilon repens (L.) DC.)، شنگ ( Tragopogon graminifolius DC . )، فرفیون ( Euphorbia helioscopia L.)، سوزان چوپانی غدهدار( Geranium tuberosum L . ) و غازیاغی ( Falcaria vulgaris Bernh . ) فراوانی بالایی را در بین علفهایهرز نشان دادند. همچنین تنوع، یکنواختی و غالبیت گونهها از طریق شاخص جمعیتی شانون- وینر، و تشابه و تفاوت مناطق مختلف نیز از نظر تنوع گونهای با استفاده از شاخصهای سورنسون و جاکارد بررسی گردید. در بین مناطق مورد مطالعه، خداجو و خرمازرد به ترتیب با 44 و 28 گونه علفهرز بیشترین و کمترین غنای گونهای را داشتند، درحالیکه از نظر شاخص تنوع شانون- وینر برابر بودند. شنگ ( Tragopogon graminifolius DC.)، پیچکصحرائی ( Convolvulus arvensis L.) و بیتیراخ ( Galium tricornutum Dandy . ) بهترتیب با شاخص غالبیت نسبی معادل 82/38، 92/32 و 39/28 از علفهایهرز غالب مزارع نخود شهرستان مراغه بودند.