ارزیابی نابرابری محیطی در مواجهه به آلاینده های هوای شهری در سطح مناطق 22 گانه شهر تهران در سال 1390

نویسندگان

1 جهاد دانشگاهی

2 دانشگاه پیام نور

3 دانشگاه فرهنگیان

4

5 دانشگاه علوم پزشکی تبریز

6

doi
چکیده

زمینه و هدف: هدف مطالعه حاضر ارزیابی نابرابری در مواجهه طولانی مدت به آلاینده های هوای شهری در سطح مناطق 22 گانه شهر تهران در سال1390 است. روش بررسی: پژوهش حاضر یک مطالعه اکولوژیک است و در آن از شاخص تمرکز برای بررسی نابرابری استفاده شده است. در این بررسی مقادیر غلظت های آلاینده های PM 10 ، NO 2 ، SO 2 در سطح مناطق 22 گانه شهر تهران از روش Land use regression بدست آمده اند. متغیرهایی که اثر آنها بر توزیع مواجهه با آلاینده ها بررسی شده اند عبارت بودند از: سطح تحصیلات، اشتغال و داشتن خودروی شخصی که از طریق سایت شهرداری تهران و داده های سرشماری کشوری بدست آمدند. یافته ها: برای آلاینده PM 10 شاخص تمرکز برای بی سوادی، افراد دارای تحصیلات دانشگاهی و مالکین خودروی شخصی به ترتیب برابر بود با 0/059 (0/004 تا 0/113)، 0/056- (0/110- تا 0/001 - ) و 0/079- (0/127- تا 0/031-) که از لحاظ آماری معنی دار بود. این شاخص برای شاغلین برابر بود با 0/016 که معنی دار نبود. در مورد آلاینده ها NO 2 ، SO 2 برای بی سوادی، افراد دارای تحصیلات دانشگاهی، شاغلین و مالکین خودروی شخصی نابرابری وجود نداشت. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان می دهد بین مناطق مختلف تهران از نظر مواجهه به آلاینده PM 10 از نظر جمعیت بی سواد، تحصیلات دانشگاهی و مالکیت خودروی شخصی نابرابری وجود دارد. توجه به این زیر گروه ها در زمینه تحقیقات بیشتر و سیاست گذاری در زمینه آلاینده های محیطی می تواند کمک کننده باشد .