ارزیابی تاثیر سطوح مختلف افشای ریسک شرکت بر ادراکِ سرمایهگذاران: تحلیلِ اقلیدسی براساس متن کاوی
نویسندگان
1 استاد تمام مدعو، گروه حسابداری، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران/گروه حسابداری، دانشگاه خاتم، تهران، ایران. (نویسنده مسئول)
2 استادیار، گروه حسابداری ، واحد مسجدسلیمان، دانشگاه آزاد اسلامی، مسجد سلیمان، ایران
3 دانشجوی دکتری، گروه حسابداری، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
4 استادیار، گروه آمار، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران
doi
10.30495/jfksa.2022.20590چکیده
افشای ریسکهای اصلی واحد تجاری و تغییرات در آن ریسکها به همراه برنامهها و راهبردهای مدیریت، برای مقابله یا کاهش این ریسکها و میزان اثربخشی راهبردهای مدیریت ریسک است. این افشای اطلاعات، به استفادهکنندگان کمک میکند تا ریسکهای واحد تجاری و همچنین پیامدهای مورد انتظار آنها را ارزیابی نمایند. هدف این پژوهش، ارزیابی تاثیر سطوح مختلف افشای ریسک شرکت بر ادراک ریسک سرمایهگذاران بود. در این پژوهش باتوجه به اینکه مبنای مشخص و منسجمی در خصوص، تفکیکِ سطوحِ گزارشگری ریسک وجود نداشت به پشتوانهی روش شناسی بخش کیفی تلاش گردید تا براساس، فرآیندِ ساختارِ تحلیل محتوایی نسبت به شناساییِ ابعادِ افشای ریسک اقدام شود. در این پژوهش به منظور آزمون فرضیههای تدوین شده از پرسشنامه مبتنی بر سناریو استفاده شده است. قلمرو زمانی پژوهش سال ۱۳۹۹، جامعه آماری شامل سرمایهگذاران فعال در بورس اوراق بهادار تهران بودند که تعداد ۱۶۰ نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب و مورد بررسی قرار گرفتند. نتایجِ پژوهش در بخش کیفی از وجود دو مقوله اصلی به عنوانِ سطوحِ تفکیکِ گزارشگری ریسکِ شرکتهای بازار سرمایه حکایت دارد. همچنین نتایج در بخش کمی نشان داد، میانگینِ ادراک سرمایهگذاران در همگرایی افشاء ریسک نسبت به واگرایی در افشاء ریسک بیشتر است.