ارزشیابی ظرفیت رویکردهای خطمشیگذاری در تأمین حق بر سلامت زنان
نویسندگان
1 دانشآموختۀ دکتری مطالعات زنان (گرایش حقوق زن در اسلام)، گروه مطالعات زنان، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 استادیار ،گروه مطالعات زنان، دانشکدة علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 استادیار، گروه مدیریت دولتی، دانشکدۀ مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
doi
10.22059/jplsq.2024.375556.3519چکیده
اساس شکلگیری جوامع و مدنی شدن آن، استیفای حقوق و حفاظت و تضمین آن است. در کشورهای توسعهیافته، ایجاد و دسترسی به حق بر سلامت از اولویتهای مهم بهشمار میآید و فرایند خطمشیگذاری در این حوزه مبتنی بر اتخاذ رویکردهای موجود، میتواند نتایج متفاوتی را رقم بزند. این پژوهش به روش اسنادی انجام گرفته و در گام اول به طرح رویکردهای موجود خطمشیگذاری شامل رویکرد ارزشمحور، رویکرد شواهدمحور و رویکرد حقمحور پرداخته شده و مزایا و معایب بهرهمندی از هریک تبیین شده است. نتایج نشان میدهد تدوین یک چشمانداز و طراحی ساختار جامع که با تکیه بر حقوق بشر و عدالت شکل گرفته است و دارای ثبات و اثربخشی است، ضرورت دارد و اتخاذ رویکرد حقمحور که تأمین و تضمین حقوق عامۀ مردم از جمله زنان، شفافیت، انطباق و انسجام، ثبات، کاهش تضادها از جمله آثار آن است، بر سایر رویکردها ارجحیت دارد و میتواند حوزۀ خطمشیگذاری را از حالت جنسیت بزداید و خنثی رها سازد، البته نباید از رابطۀ تکمیلکنندۀ رویکردها غافل شد. در صورت بهکارگیری هریک از رویکردها در چرخۀ خطمشیگذاری، آنها میتوانند مکمل یکدیگر باشند نه در تقابل و تضاد با یکدیگر. ضروری است بنیان و اساس شکلگیری و تدوین رویکردها بر حقمحوری باشد و در مرحلۀ اجرا از رویکرد ارزشمحور و در ارزیابی از رویکرد شواهدمحور بهره برده شود.