ظروف سفالی آلبارِلو: شناخت و طبقهبندى آنها در جهان اسلام
نویسندگان
1 دانشجوى دکترى باستان شناسى، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشیار باستان شناسى، دانشگاه هنر اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
یکی از فرمهای رایج سفالینهها در جهان اسلام، ظروف سفالی موسوم به آلبارلو[1] است که از لحاظ تزیین و تکنیک ساخت دارای تنوع بسیار است. مطالعه و شناخت دقیق این فرم سفالی و شاخصه های تزیینی آن از ایران تا شمال آفریقا، از مهمترین اهداف این پژوهش است. براساس پژوهش انجامشده، ظروف سفالی آلبارلو به دو گروه بدنه استوانه ای و اندکی مقعر (گلدانی شکل)، و بدنه محدب (خمچه مانند) قابل طبقهبندی است؛ سفالینه های استوانه ای و مقعر برای داروهای خشک، مانند ادویه جات و ضماد، و سفالینه های بدنه محدب برای داروهای مایع کاربرد داشته است. تولید این ظروف سفالی از سده چهارم هجری در ایران رواج داشته و با گسترش تکنیک های سفالگری در اواسط دوره سلجوقی و تولید انبوه آن (بهویژه سفال زرینفام) در ایران و مناطق غربی جهان اسلام چون سوریه، مصر و اسپانیا ارتباط مستقیم یافته است.
