حرفه آهنگری در منابع اسلامی از منظر تاریخ اجتماعی
نویسندگان
1 استادیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
چکیده
آهنگری، فرآوری ادوات و ابزارها از آهن، یکی از پرکاربردترین مهارتهای بشر برای تأمین ادوات و ابزارهای لازم در زندگی روزانه و نیز در فعالیتهای نظامی و عمرانی بوده است. در این مقاله با بررسی طیف وسیعی از منابع تاریخی، ادبی و اجتماعی، الگوی شغل آهنگری در ساختار جوامع اسلامی و در بستر تاریخی با رویکرد توصیف غلیظ (توصیف پرجزئیات)،[1] بازجسته و استخراج شده است. استخراج الگوی عمومی شغل آهنگری با پژوهش ابعاد پدیداری آهنگری از جمله کارکردهای متنوع، ابزارها و ادوات کار، فضای حرفهای (دکان آهنگری)، اخلاق حرفهای، نظارت و احتساب آهنگران و درآمدهای اصلی و فرعی و پایگاه شغلی و جایگاه اجتماعی آنها صورت گرفته است. بر خلاف تصور، آهنگران با وجود تنوع وسیع در تولیدات و نیاز همه گروههای جامعه به محصولاتشان، جزو اصناف پردرآمد نبودهاند و اعضای این صنف اغلب از گروههای فرودست جامعه به شمار میآمدهاند.
