کارکردهای نسبشناسی در مطالعات تاریخ اسلام
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری تاریخ اسلام، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد گروه تاریخ، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 دانشیار گروه تاریخ، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.30495/jhcin.2018.12891چکیده
بنا بر علل سیاسی، اجتماعی و فرهنگی، اهتمام به نسب در میان بسیاری از ملل جایگاه و اعتبار ویژهای داشت. نیاز اعراب به شناخت تبار خود و بسترهای فکری و فرهنگی موجود در سنتهای رایج در قلمرو اسلامی زمینه رونق نسبنامه نگاری را، به ویژه از قرن سوم هجری، در میان مسلمانان فراهم کرد و دانشی مستقل موسوم به علم الانساب در تمدن اسلامی پدید آورد که در قرون متمادی از پویایی و اهمیت چشمگیری برخوردار بود. نسبشناسی و ارتباط آن با تاریخ میتواند محمل پژوهشهای مفیدی در حوزه فعالیتهای میانرشتهای باشد. نوشتار حاضر با رویکردی توصیفی- تحلیلی این پرسش اصلی را درافکنده است که نسبشناسی چه جایگاه و کارکردی در مطالعات تاریخی دارد. بر این اساس، با تبیین جایگاه تاریخی نسبشناسی، کارکردهای این دانش در تاریخ اسلام بررسی و تحلیل میگردد.