نظریه جنگ عادلانه و اخلاق مداری در جنگ در میان مسلمانان (برپایه آدابالحربها
نویسندگان
1 استادیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، قزوین، ایران
2 دانشجوی دکتری تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه بینالمللی امام خمینی، قزوین، ایران
3 دانشیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 استادیار گروه تاریخ اجتماعی، بنیاد دایرة المعارف اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30495/jhcin.2018.12893چکیده
متون و آثار آموزشی نظامی (آدابالحربها)، بهمثابه مهمترین متون تخصصی نبرد تاکنون، در بررسیهای تاریخ جنگ و خشونت جمعی در قرون میانی تاریخ اسلام چندان موردتوجه قرار نگرفتهاند. این متون افزون بر دادههای تخصصی مرتبط با جنگ، دربردارنده اطلاعات ارزشمندی درباره موضوعات و مسائل پیرامونی جنگ است. این منابع برای بررسیهای تاریخی در حوزه اخلاق جنگ بسیار کارآمد و راهگشاست؛ آنچنانکه میتوان با غور در این دسته از میراث مکتوب اسلامی، تصویری از اخلاق جنگ و جنگاوری در تمدن اسلامی نیز بهدست داد. در جهان امروز، دستکم از نیم قرن پیش به این سو پارهای تلاشهای نظری برای توجیه و توضیح چگونگی و چرایی جنگها بهعمل آمده است. تولد نظریههایی همچون جنگ عادلانه از نتایج این تلاشهاست. در این مقاله، با تمرکز بر آدابالحربهای شناختهشده اسلامی ضمن معرفی نظریه جنگ عادلانه، انطباق آن با بایدها و نبایدهای اخلاقی جنگ از منظر مؤلفان این متون آموزشی نشان داده شده است. بر اساس این بررسی تاریخی بهنظر میرسد جنگ عادلانه پیشینهای اسلامی نیز داشته است؛ افزون بر این، در این پژوهش به جنبهها و وجوه دیگری از اخلاق جنگ در این آثار مکتوب قرون میانی تاریخ اسلام (قرن دوم تا قرن نهم هجریقمری) پرداخته شده که در قالب توصیههای اخلاقی به فرماندهان و جنگجویان آمده است.