بررسی رابطه طردشدگی از محل کار و فرسودگی شغلی با نقش میانجی بدبینی سازمانی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری تخصصی، گروه مدیریت دولتی، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران

2 استادیار، گروه مدیریت، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد، ایران

doi
https://doi.org/10.71837/JHCE.2025.M7DJ-KR56
چکیده

پژوهش حاضر باهدف بررسی ارتباط طردشدگی از محل کار و فرسودگی شغلی با نقش بدبینی سازمانی صورت گرفت. این پژوهش ازنظر هدف کاربردی و از نظر روش و ماهیت توصیفی-پیمایشی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل  کلیه کارکنان پارک علم و فناوری خراسان رضوی به تعداد 70 نفر  تشکیل داد با توجه به محدود بودن حجم جامعه از روش سرشماری استفاده شد. به‌منظور گردآوری داده‌های پژوهشی از پرسش‌نامه بدبینی سازمانی دین و همکاران (1998)، طردشدگی از محل کار فریس و همکاران (2008) و فرسودگی شغلی ماسلاج و جکسون (1981) استفاده شد. برای سنجش روایی، از روایی محتوا و تحلیل عامل تائیدی و به‌منظور سنجش پایایی از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. میزان آلفای کرونباخ طردشدگی از محل، بدبینی سازمانی و فرسودگی شغلی به ترتیب 8/0، 84/0 و 82/0 محاسبه گردید. تجزیه‌و‌تحلیل اطلاعات با روش معادلات ساختاری با رویکرد روش حداقل مربعات جزئی و نرم‌افزار ایموس انجام گرفت. نتایج پژوهش حاکی از تأثیر مثبت و معنادار طردشدگی از محل کار با فرسودگی شغلی با ضریب مسیر 05/0، تأثیر مثبت و مستقیم بدبینی سازمانی با فرسودگی شغلی با ضریب مسیر 82/0، تأثیر مثبت و معنادار بدبینی سازمانی با طردشدگی از محل کار با ضریب مسیر 88/0 است. با توجه به تأیید اثر این روابط می‌توان گفت بدبینی سازمانی، رابطه بین طردشدگی از محل کار و فرسودگی شغلی را با ضریب مسیر غیرمستقیم 046/0 میانجی‌گری می‌نماید.