علم «اوفاق» در منابع اسلامی و بازتاب آن در متون فارسی
نویسندگان
1 فرهنگستان زبان و ادب فارسی
doi
10.30495/JHCIN.2020.16720چکیده
درباره علم اوفاق متون بسیاری در دنیای اسلام نگاشته شدهاست. این کتابها به نوعی دارای دو بخش محاسبات ریاضی و خواص مربعاتاند که همین بخش اخیر، آنها را شبیه به طلسم کرده و در شمار علوم غریبه جای دادهاست. اوفاق در طبقهبندیهای کهنتر علوم جایی در دانش ریاضی ندارد و در برخی دستهبندیهای جدیدتر ذیل علم اعداد در ریاضیات آمدهاست. منشأ آن هرجا باشد، تدوین و گسترش آن در جهان اسلام صورت گرفتهاست. جز در رسالههای مستقل، عمدتا در متون چنددانشی بدان توجه شده و مربع سهدرسه، در متون دیگر هم، بارها تکرار شدهاست؛ زیرا آن را سبب آسانی زاییدن میدانستند. سیف اسفرنگی، شاعر سده هفتم، بارها با وفق و ترسیم آن بر نگین انگشتری مضمون ساخته و به وفق صدتایی بر درفش کاوه اشاره کردهاست که در رسالههای وفق نیز بهندرت دیده میشود، اما در آثار دیگر بیشتر به ذکر مربع سهتایی بسنده شدهاست.