بررسی ارتباط بین توزیع بهینه سود سهام و کارایی سرمایه‌گذاری با توجه به نقش میانجی محدودیت های مالی و هزینه های نمایندگی جریان وجه نقد آزاد

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری، گروه حسابداری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

2 دانشیار گروه حسابداری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران(نویسنده مسئول)

3 استاد، گروه مدیریت ، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

doi
https://doi.org/10.82335/jfksa.2025.802934
چکیده

هدف مطالعه حاضر، بررسی تأثیر توزیع بهینه سود سهام بر کارایی سرمایه‌گذاری در شرکت‌های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در دوره زمانی 1400-1388 با توجه به نقش میانجی متغیرهای محدودیت مالی و هزینه‌های نمایندگی جریان وجه نقد آزاد می‌باشد. برای برآورد مدل اصلی کارایی سرمایه‌گذاری، از روش اقتصادسنجی گشتاورهای تعمیم یافته (GMM) استفاده شده است. همچنین برای بررسی نقش میانجی متغیرهای محدودیت مالی و هزینه‌های نمایندگی جریان وجه نقد آزاد، ابتدا با استفاده از روش اقتصادسنجی گسسته پرابیت، مدلی برای ارزیابی تأثیر توزیع سود بهینه بر متغیر میانجی تصریح گردیده و سپس اثر متغیر میانجی بر کارایی سرمایه‌گذاری با افزودن متغیر میانجی مربوطه به مدل کارایی سرمایه‌گذاری ارزیابی گردیده است. سپس با محاسبه آماره آزمون سوبل، معنی‌داری نقش میانجی دو متغیر مذکور مورد بررسی قرار گرفته است. نتایج این مطالعه حاکی از آن است که توزیع بهینه سود سهام با کارایی سرمایه‌گذاری یک رابطه مثبت و معنی‌دار دارد. همچنین نتایج حاصل از آزمون تأثیر دو متغیر میانجی بر رابطه بین توزیع بهینه سود سهام و کارایی سرمایه‌گذاری حاکی از آن است که توزیع بهینه سود سهام با میانجی‌گری کاهش محدودیت مالی و هزینه نمایندگی جریان وجه نقد آزاد منجر به افزایش کارایی سرمایه‌گذاری می‌شود. بر این اساس پیشنهاد می‌شود که مدیران در تصمیمات خود به محدودیت مالی و هزینه نمایندگی جریان وجه نقد آزاد شرکت توجه کنند تا از نتایج پیش‌بینی نشده‌ درباره کارایی سرمایه‌گذاری اجتناب نمایند. همچنین مدیران برای افزایش کارایی سرمایه‌گذاری، باید اقدام به اتخاذ یک سیاست تقسیم سود مناسب نمایند.