پیشبینی تحصیلگریزی دانش آموزان مدارس متوسطه بر اساس امید تحصیلی و پایستگی تحصیلی
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم تربیتی. دانشکده ادبیات و علوم انسانی. دانشگاه قم. قم. ایران
2 کارشناسی ارشد، گروه علوم تربیتی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.
doi
10.71522/jiem.2025.01051202683چکیده
این پژوهش با هدف پیشبینی تحصیلگریزی دانش آموزان مدارس متوسطه بر اساس امید تحصیلی و پایستگی تحصیلی انجام شد. پژوهش حاضر از منظر هدف کاربردی و از حیث روش کمی و نوع پژوهش توصیفی - همبستگی بود. جامعه آماری این تحقیق را کلیه دانش آموزان متوسطه دوم ناحیه 3 شهر قم در سال تحصیلی 1403-1402 به تعداد 2159 نفر تشکیل دادند که از این میان نمونهای 322 نفری به شیوه نمونهگیری تصادفی طبقهای نسبی انتخاب شد. برای گرآوری دادهها از سه پرسشنامهی تحصیلگریزی اسپادافورا و ولک(2021)، امید به تحصیل خرمائی و کمری(1396) و پایستگی تحصیلی مارتین و مارش(2008) استفاده شد. روایی صوری و محتوایی پرسشنامهها از نظر صاحبنظران تایید و پایایی آنها با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ محاسبه و تایید شد. تجزیه و تحلیل دادهها با آزمونهای کولموگروف، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در قالب توسط نرمافزار تحلیل آماری SPSS24 انجام شد. نتایج نشان داد که بین امید تحصیلی و پایستگی تحصیلی با تحصیلگریزی دانشآموزان رابطه منفی وجود دارد(P<0/01). همچنین امید تحصیلی و پایستگی تحصیلی توانستند 47 درصد از واریانس تحصیل گریزی دانش آموزان را به خوبی پیش بینی نمایند و امید به کسب فرصت ها قدرت تبیین بیشتری داشته است. لذا با استفاده از امید تحصیلی و پایستگی تحصیلی میتوان تحصیلگریزی را در دانشآموزان کاهش داد.