الگوی جامع عوامل اثرگذار در پیش بینی درماندگی مالی: رویکرد مبتنی بر رگرسیون لوجیت

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری حسابداری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران.

2 استادیار گروه حسابداری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران. (نویسنده مسئول)

3 استادیار، گروه حسابداری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران

doi
https://doi.org/10.82335/jfksa.2025.1121599
چکیده

هدف پژوهش حاضر تبیین عوامل مؤثر (در پنج سطح شامل سطح راهبری شرکتی، سطح شرکت، سطح صنعت، سطح بازار و سطح اقتصاد کلان) بر درماندگی در شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران می باشد. به منظور نیل به این هدف 2067 سال-شرکت (159 شرکت برای 13 سال) مشاهده جمع آوری شده از گزارش های مالی سالیانه شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در طی دوره زمانی 1389 تا 1401 مورد آزمون قرار گرفته اند. یافته های پژوهش نشان می دهد که استقلال هیأت مدیره، دوره تصدی مدیر عامل، نوع مالکیت، مالکیت سهامداران نهادی، مالکیت مدیریتی، اندازه کمیته حسابرسی، استقلال کمیته حسابرسی و تخصص مالی کمیته حسابرسی، اندازه شرکت، نقدینگی شرکت، عمر شرکت، فرصت رشد شرکت، کیفیت اقلام تعهدی، پایداری سود، هموارسازی سود، اندازه حسابرس مستقل، دوره تصدی حسابرس مستقل، نوع اظهارنظر حسابرس، بازده بازار، بازده سهام، نرخ تورم و نرخ ارز بر درماندگی مالی تأثیر منفی و معناداری دارند. در حالی که، مالکیت دولتی، نسبت بدهی شرکت، تعداد شرکت در صنعت، غیر متمرکز بودن صنعت(رقابت بازار محصول)، ریسک سیستماتیک، ریسک غیر سیستماتیک و نرخ بهره بر درماندگی مالی تأثیر مثبت و معناداری دارند. همچنین نتایج نشان می دهند که از لحاظ آماری، متغیرهای اندازه هیأت مدیره، مالکیت سهامدار عمده، وجود کمیته حسابرسی، قابلیت پیش بینی سود، حق الزحمه حسابرس، تأخیر در ارائه گزارش حسابرس، اندازه صنعت، حجم معاملات، نقدشوندگی و رشد اقتصادی بر درماندگی مالی تأثیر معناداری ندارند.