غفلت از روش تاریخی در رازکاوی و پیامدهای یک مهاجرت

نویسندگان

1 عضو هیئت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی

doi
https://doi.org/10.71871/jhcin.2025.1202126
چکیده

هر مطالعه تاریخی اصیلی باید با مستندسازی و باتکیه‌بر منابع معتبر و دلایل و شواهد متقن تدوین و نگاشته شود. تحلیل و بررسی، حلّ تعارض‌ها در روایات و توجه به انگیزه‌های جعل، موارد دیگری از ملزومات یک بررسی تاریخی است. مقاله حاضر به بررسی چگونگی رعایت این اصول در مقاله «رازکاوی مهاجرت علی بن محمدباقر (ع) به کاشان و پیامدهای آن» پرداخته و نشان داده که در مقاله مذکور از اصل مستندسازی غفلت شده و مباحث اصلی از مراجعه و اِسناد به منابع اصلی و معتبر و شواهد تاریخی، تهی است. مقاله مورد نقد به‌جای اعتماد بر منابع اصیل و شواهد صحیح تاریخی و قرارگرفتن در بستر زمان، با اتکا بر مشهورات و شنیده‌های غیرعلمی، به اثبات یکی از رویدادهای تأثیرگذار در تاریخ تشیع در ایران پرداخته است.