چالشهای تقنینی قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست پس از نیم قرن
نویسندگان
1 دانشیار، گروه حقوق عمومی، دانشکدة حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران.
doi
10.22059/jplsq.2025.389780.3684چکیده
«قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست» نخستین قانون پایه و مستقل محیط زیستی ایران است که در سال 1353 تصویب شد و توانست ساختار اولیهای برای حفاظت حقوقی از محیط زیست در ایران ایجاد کند. با تصویب این قانون انتظار میرفت که نظم حقوقی لازم برای حفاظت مؤثر از محیط زیست کشور ایجاد شود. اما بروز سطح گستردهای از تخریبها و آلودگیهای محیط زیستی در کشور طی نیم قرن گذشته و بیاثر ماندن، نسخ ضمنی یا ملایمسازی برخی مفاد این قانون توسط قوانین لاحق نشان میدهد که این قانون پایه در حفاظت مؤثر از محیط زیست دچار چالشهای مختلف حقوقی، اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بوده است. این مقاله به روش تحلیلی و آسیبشناسی حقوقی، چالشهای تقنینی این قانون را بر اساس شش معیار بررسی میکند، یعنی چالشهایی که قانونگذار میتوانست با مداقۀ کافی در وضع و اصلاح این قانون پس از نیم قرن از بروز آنها جلوگیری کند. نتیجه آنکه یکی از لوازم نوسازی و تقویت حقوق محیط زیست ایران، حل چالشها و مشکلات قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست با توجه به شرایط کنونی محیط زیستی و اقتصادی - اجتماعی توسط قانونگذار است.
