کارکرد روایت مذاکرات صلح در تاریخ سازی افغانستان و نقش آن در مناسبات میان آمریکا و طالبان
نویسندگان
1 گروه علمی تاریخ و باستان شناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه علمی تاریخ و باستان شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 گروه علمی تاریخ و باستان شناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
چکیده
پس از امضای «موافقتنامه رسیدن به صلح در افغانستان» در ۲۹ فوریه ۲۰۲۰ میان آمریکا و طالبان، انتظار میرفت گفتوگوهای بینافغانی آغاز شود، اما بحرانهای سیاسی منجر به تأخیر در این مذاکرات گردید. موفقیت این مذاکرات به تعهد واقعی طرفین و حمایت جامعه بینالمللی وابسته است و مسائل پیچیدهای چون حقوق بشر و توسعه اقتصادی نیز باید مد نظر قرار گیرد. کنفرانس بن پس از سقوط طالبان، به پایان مأموریتهای بینالمللی در افغانستان منجر نشد و توجه جهانی به مسائل دیگر این کشور معطوف گردید. تفاهمهای بینالمللی برای کمک به ثبات و همگرایی افغانستان شکل گرفت، اما نتایج کنفرانسها نشاندهنده توهمی در درک واقعیتها بود و چالشهایی چون فساد اداری را نمایان کرد. تغییرات در ساختار طالبان و ظهور ملیگرایی دینی در این گروه، نشان از تلاش برای جلب حمایت عمومی را دارد و ممکن است برخی نیروهای محلی را به سمت مخالفان سوق دهد. طالبان باید توازنی میان ملیگرایی مذهبی و ارتباطات خود با قبایل پشتون برقرار کند تا هویت و مشروعیت خود را حفظ نماید. این پژوهش با رویکرد تاریخی و تحلیلی به بررسی مذاکرات صلح افغانستان پرداخته و هدف آن شناسایی حوادث پیشبرنده و بازدارنده در روند مذاکرات و تأثیر آنها بر تنشها در کشور و منطقه است.