فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

آزادی بیان قلمروهای مختلفی از زندگی بشری از جمله فعالیت‌های سیاسی را در برمی‌گیرد که بر اساس ویژگی نسل نخست حقوق بشر، اصل محدودیت مداخلۀ دولت به این حق ضمیمه می‌شود. پیوند ورزش با سیاست و تنظیم‌شدگی مقولۀ ورزش توسط نهادهای حاکم، آزادی بیان سیاسی در ورزش؛ به معنای آزادی بیان در محیط ورزشی و نیز آزادی بیان ورزشکاران در محیط ورزشی و خارج از آن را تحت محدودیت‌های قانونی و رویه‌ای قرار داده است. این نوشتۀ توصیفی-تحلیلی و کتابخانه‌ای، با بررسی ضوابط و رویه‌های بین‌المللیِ آزادی بیان سیاسی در ورزش، در پی احصای چالش‌های تحدید آزادی بیان سیاسی و نیز پیش نهادن برخی ملاحظات حقوقی در این زمینه است؛ از جمله ضرورت مدلل بودن محدودیت آزادی بیان به دکترین مخاطب اسیر، ضرر ناشی از برخی بیان‌ها، اثر قرارداد بر تحدید آزادی بیان و ضرورت پشتوانگی اجتماعی از حق. پیگیری بی‌طرفی سیاسی، باید به‌صورت مشروع، نظام‌مند و محدود به ضرورت، بوده و تنها در صورت پیش‌بینی قانون و ضرورت احترام به حقوق یا حیثیت دیگران و حفظ امنیت ملی یا نظم عمومی یا سلامت یا اخلاق عمومی، مشروع خواهد بود. همچنین پایش نسبت ورزش با سیاست، سبب غفلت از کارویژۀ ورزش در ساخت یک جامعۀ صلح‌آمیز مرتبط با حفظ کرامت انسانی نشود.