طراحی مدلی به منظور شناسایی شاخصهای استرس شغلی در دوره پاندومی کووید 19 با رویکرد شبکه عصبی مصنوعی (مورد مطالعه: کارکنان صنعت حمل و نقل هوایی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
2 دانشیار گروه مدیریت صنعتی، دانشکده کسبوکار و اقتصاد، دانشگاه خلیج فارس بوشهر، ایران (نویسنده مسئول)
3 دانشیار مرکز مطالعات مدیریت و توسعه فناوری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
4 استاد گروه مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران، ایران
doi
چکیده
هدف این پژوهش، یافتن شاخصهای پراهمیت در ایجاد استرس شغلی کارکنان صنعت حمل و نقل هوایی کشور در دوران کرونا بوده است. این تحقیق از لحاظ هدف، توسعهای-کاربردی، از حیث نحوه گردآوری دادهها از نوع پژوهشهای توصیفی به شیوه پیمایشی و از نظر نوع دادههای گردآوری شده، کمی است. جامعه آماری پژوهش را 1420 نفر از کارکنان شاغل در بخش ستاد صنعت حمل و نقل هوایی ایران تشکیل دادند که با روش نمونهگیری تصادفی ساده 312 نفر از آنها برای نمونه انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادههای این پژوهش، پرسشنامه محقق-ساخته و مشتمل بر 126 سوال تخصصی در راستای متغیرهای پژوهش بوده است که براساس طیف پنج گزینهای لیکرت طراحی شدهاند. نتایج پژوهش نشان داد ابعاد محیط کاری، سن و تجربه عاملهای مهم در ایجاد استرس شغلی کارکنان صنعت حمل و نقل هوایی در دوره پاندومی کووید 19 هستند و از تعداد 126 شاخص معرفی شده، تعداد 43 شاخص مستقل فعال در پیشبینی رفتار استرس شغلی موفق عمل کرده و مهم میباشند. لذا به مدیران صنعت حمل و نقل هوایی پیشنهاد میگردد با تقویت زمینه آموزش و آمادگی تخصصی اقدام موثری برای کاهش فشار روانی کارکنان داشته باشند و با حمایت سازمانی تلاش کنند شرایط کاری ایمنی را برای کارکنان فراهم نمایند.