تحلیلی بر سیاست خارجی دولت روحانی نسبت به آمریکای لاتین (مورد مطالعه: ونزوئلا، برزیل و آرژانتین)
نویسندگان
1 دانشگاه آزاد اسلامی
2
3 دانشگاه پیام نور
doi
چکیده
پژوهش حاضر درصدد است از منظر نظریه پیوستگی جیمز روزنا، سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران را نسبت به آمریکای لاتین، با تاکید بر ونزوئلا، برزیل و آرژانتین در دولت روحانی بررسی و تحلیل کند. روش پژوهش توصیفی- تحلیلی بوده و نتایج نشان داد که دولت روحانی به دلیل تمرکز بر پرونده هستهای و موضوع رفع تحریمها، با پرهیز از هیاهوی سیاسی، شعارها و اقدامات ضد غربی، سعی کرد نسبت به سلفش در روابط با آمریکای لاتین و کارائیب، سیاست متفاوتی در پیش گرفته و هم از لحاظ گفتاری و هم از لحاظ عملی، تغییراتی ایجاد کند. روحانی با اتخاذ سیاستی به دور از جنجال و ضدیت با غرب در این منطقه، توسعه و گسترش مناسبات اقتصادی با کشورهای این منطقه را در دستور کار قرار داد. در این میان، متغیر نظام بینالملل بیش از دیگر متغیرها، بر سیاست خارجی دولت روحانی نسبت به ونزوئلا، برزیل و آرژانتین تأثیر داشته است. متغیرهای فرد و نقش هم تا حدی توانستند بر سیاست خارجی دولت روحانی نسبت به این کشورها تاثیرگذار باشند، اما دو متغیر حکومت و جامعه، نقش بسیار کمرنگی ایفا کردند.
