بررسی تأثیر تدریس به روش مونته سوری بر خودانگاره و انگیزش در دانشآموزان پسر پایه اوّل ابتدایی شهر تبریز
نویسندگان
1 دانشیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران
2 دانش آموخته کارشناسیارشد رشته برنامهریزی درسی، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
doi
10.30495/jinev.2019.665916چکیده
هدف اصلی این پژوهش بررسی تأثیر تدریس به روش مونتهسوری بر خودانگاره و انگیزش در دانشآموزان پسر پایه اوّل ابتدایی شهر تبریز میباشد. روش تحقیق نیمه آزمایشی از نوع طرح پیشآزمون - پسآزمون با گروه کنترل است. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشآموزان پسر پایه اوّل ابتدایی شهر تبریز از 665 مدرسه در سال تحصیلی 1395-1394 تشکیل میدهد. نمونه این پژوهش شامل 40 نفر دانش آموز پسر پایه اوّل ابتدایی(20 نفر گروه آزمایش و 20 نفر گروه کنترل) میباشد که با روش نمونه گیری تصادفی خوشهای چند مرحلهای انتخاب شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه خودانگاره و انگیزش لیو، ونگ و پارکینس که برای ارزیابی خودانگاره و انگیزش برای گروه سنی پیش دبستان و دبستان به صورت خود گزارشدهی طراحی شده است استفاده شد. جلسات تدریس به روش مونتهسوری(به تعداد 40 جلسه) بر روی گروه آزمایش اجرا گردید و گروه کنترل در معرض آموزش رایج و سنتی قرار گرفتند. پس از برگزاری جلسات تدریس به روش مونتهسوری و تحلیل دادهها با روش تحلیل کوواریانس، نتایج نشان داد که تدریس به روش مونتهسوری بر خودانگاره و انگیزش دانشآموزان پسر پایه اوّل ابتدایی مؤثّر بوده است و این روش توانسته است باعث تقویت خودانگاره و افزایش انگیزش در دانشآموزان پسر شود.