طراحی مدل علّی - معلولی معیارهای حکمرانی خوب در نظام سلامت با تأکید بر آموزش توانمندسازی مدیران
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای مدیریت خدمات بهداشتی درمانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استاد، گروه مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استاد، گروه مدیریت خدمات بهداشتی و درمانی، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرا
doi
چکیده
مقدّمه: حکمرانی خوب نظام سلامت منجر به عملکرد بهتر نظام سلامت و دستیابی به نتایج سلامتی بهتر برای مردم جامعه میشود و با توجه به اهمیتی که بر آموزش توانمندسازی مدیران در توسعه نظام سلامت دارد، پژوهش حاضر به دنبال طراحی مدل علّی - معلولی معیارهای حکمرانی خوب در نظام سلامت با تأکید بر آموزش توانمندسازی مدیران است. روش پژوهش : پژوهش بر حسب نوع روش، توصیفی - پیمایشی و از لحاظ نوع هدف، کاربردی است. روش گردآوری اطلاعات کتابخانهای و مطالعات میدانی میباشد. معیارهای پژوهش با مرور ادبیات استخراج شدند. جامعه پژوهش خبرگان حوزه سلامت کشور و نمونه نیز 10 نفر از خبرگان حوزه سلامت کشور بودند که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. پس از غربالگری معیارها با استفاده از پرسشنامه دلفی؛ به بررسی روابط علّی - معلولی معیارها با تکنیک دیمتل پرداخته شد. یافتهها: نتایج نشان داد؛ معيار بینش استراتژیک مدیران از بيشترين تاثيرگذاري برخوردار است. معيار اثربخشی مدیران نیز از ميزان تاثيرپذيري بسيار زيادي برخوردار است. معیار تخصیص منابع کافی (منابع مالی، اطلاعاتی، فیزیکی) برای اجرای اثربخش برنامهها بيشترين تعامل را با ساير معيارهاي مورد مطالعه دارند و جایگاه معیارهای بعدی نیز به ترتیب عبارت است از؛ کارآمدی مدیران، شایستگی و شایسته سالاری، مشارکت جویی مراجعین، بینش استراتژیک مدیران، آموزش روشها و رویکردهای نوین در نظام سلامت، ایجاد فرصتهای برابر برای پیشرفت کارکنان، انباشت و مدیریت سرمایه در بخش سلامت، اثربخشی مدیران، کنترل فساد در بخش سلامت، ساده سازی قوانین کاری، مدیریت بحران، تدوین استراتژیهای مناسب برای دستیابی به اهداف نظام سلامت و حل مشکلات سلامت، قانون گرایی، شفاف سازی امور، پاسخگویی مدیر در برابر مسئولیتهایش. نتیجهگیری: مدیران با استفاده از توانمندسازی میتوانند برای بهبود و توسعه نظام سلامت اقدام کنند. با برنامههای بلندمدت و کوتاه مدت در خصوص توسعه پایدار سلامت در قالب وجود آزادي بیان و حق اظهارنظر، وجود بسترهاي لازم براي مشارکت حداکثري در بخشهاي مختلف، وجود چارچوبهاي قانونی مناسب و عادلانه، گردش آزاد اطلاعات، تحقق این امر امکان پذیر است.
