تدوین‏ الگوی‏ راهبری‏ ورزشکاران‏ با‏ رویکرد‏ انطباق‏ پذیری‏ مسیر‏ شغلی‏ -‏ ورزشی:‏ رویکرد‏ گراندد‏ تئوری‏ -آمیخته

نویسندگان

1 دانشجوی‏ دکتری‏ مدیریت‏ ورزشی،‏ واحد‏ یاسوج،‏ دانشگاه‏ آزاد‏ اسلامی،‏ یاسوج،‏ ایران

2 استادیارمدیریت‏ ورزشی،‏ دانشکده‏ علوم‏ ورزشی،‏ واحد‏ اصفهان)خوراسگان(،‏ دانشگاه‏ آزاد‏ اسلامی،‏ اصفهان،‏ ایران

3 استادیار،‏ گروه‏ علوم‏ ورزشی،‏ واحد‏ ارسنجان،‏ دانشگاه‏ آزاد‏ اسلامی،‏ ارسنجان،‏ ایران

doi
https://doi.org/10.82355/jism.2026.1196764
چکیده

پژوهش‏ حاضر‏ با‏ هدف‏ تدوین‏ الگوی‏ راهبری‏ ورزشکاران‏ با‏ رویکرد‏ انطباق‏ پذیری‏ مسیر‏ شغلی‏ -‏ ورزشی‏ انجام‏ پذیرفت.‏ طرح‏ ﭘﮋوﻫﺶ‏ از‏ نوع‏ آمیخته‏ اکتشافی‏ (کیفی–کمی)‏ بود.‏ در‏ بخش‏ کیفی‏ روش‏ جمع‏ آوری‏ داده­ها‏ هدفمند‏ و‏ گلوله‏ برفی‏ بوده‏ است.‏ بدین‏ منظور‏ پس‏ از‏ مصاحبه‏ با‏ اولین‏ خبره،‏ متخصص‏ بعدی‏ توسط‏ ایشان‏ معرفی‏ و‏ مصاحبه‏ تا‏ رسیدن‏ به‏ درجه‏ اشباع‏ نظری‏ ادامه‏ یافت.‏ تعداد‏ خبرگان‏ تا‏ رسیدن‏ به‏ درجه‏ اشباع‏ نظری‏ با‏ 17‏ نفر‏ خبره‏ مصاحبه‏ انجام‏ شد.‏ رویکرد‏ مورد‏ استفاده‏ در‏ بخش‏ کیفی‏ ساخت­گرا‏ استفاده‏ شد.‏ نهایتا‏ پس‏ از‏ پیاده‏ سازی‏ مصاحبه­ها‏ 102‏ مفهوم‏ باز،‏ 16‏ مقوله‏ (کدگذاری‏ محوری)‏ و‏ 7‏ مولفه‏ (کدگذاری‏ گزینشی)‏ کشف‏ شد.‏ براساس‏ اطلاعات‏ بدست‏ آمده‏ در‏ بخش‏ کمی‏ و‏ کیفی،‏ الگوی‏ مدیریت‏ راهبردی‏ با‏ رویکرد‏ انطباق‏ پذیری‏ مسیر‏ شغلی-‏ ورزشی‏ طراحی‏ گردید.‏ داده­ها‏ از‏ طریق‏ مدل‏ ساختاری‏ با‏ استفاده‏ از‏ SmartPLS،‏ تجزیه‏ و‏ تحلیل‏ شد.‏ نتایج‏ تحلیل‏ عاملی‏ تاییدی‏ نشان‏ داد‏ که‏ الگوی‏ مدیریت‏ راهبردی‏ از‏ شاخص­های‏ برازش‏ خوبی‏ برخوردار‏ است‏ و‏ با‏ استفاده‏ از‏ ضریب‏ CVR‏ و‏ CVI،‏ روایی‏ محتوایی‏ بررسی‏ شد‏ که‏ براي‏ الگوی‏ مدیریت‏ راهبردی؛‏ به‏ ترتیب‏ 0/79‏ و‏ 0/82‏ به‏ دست‏ آمد.‏ به‏ طور‏ کلی‏ به‏ نظر‏ مي­رسد‏ الگوی‏ مدیریت‏ راهبردی‏ ضمن‏ پایایی‏ و‏ روایی‏ محتوایی‏ مناسب،‏ کاربردهاي‏ آموزشی،‏ اجرایی‏ و‏ پژوهشی‏ داشته‏ و‏ در‏ ارتقا‏ انطباق‏ پذیری‏ مسیر‏ شغلی-‏ ورزشی‏ ورزشکاران‏ موثر‏ می­باشد.‏ در‏ نهایت‏ خودکارآمدی‏ تصمیم‏ گیری‏ مسیر‏ شغلی‏ با‏ سه‏ بعد‏ دغدغه،‏ کنترل‏ و‏ اعتماد‏ قابل‏ پیش‏ بینی‏ است.‏ با‏ در‏ نظر‏ گرفتن‏ خودکارآمدی‏ تصمیم‏ گیری‏ مسیر‏ شغلی‏ در‏ مرحله‏ ایجاد‏ رشد‏ مسیر‏ شغلی‏ و‏ با‏ توجه‏ به‏ پنج‏ حیطه‏ ارزیابی‏ مناسب‏ خود،‏ جمع‏ آوری‏ اطلاعات‏ مسیر‏ شغلی،‏ انتخاب‏ هدف،‏ طرح‏ ریزی‏ برای‏ آینده‏ و‏ حل‏ مساله،‏ می­توان‏ گفت‏ هر‏ چه‏ میزان‏ دغدغه‏ مدیران‏ و‏ ورزشکاران‏ بالاتر‏ باشد،‏ آنها‏ آینده‏ نگرتر،‏ هدفمندتر‏ و‏ بابرنامه­تر‏ هستند،‏ وجود‏ کنترل‏ نیز‏ منجر‏ می­شود.