رابطه نگرش به درس کار و فناوری با نگرش فناورانه دانشآموزان مقطع متوسطه ناحیه یک تبریز
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد برنامه ریزی درسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه تبریز، ایران
2 education department, University of Tabriz, Tabriz, East Azarbayjan
3 استاد گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.30495/jinev.2020.673919چکیده
هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه نگرش به درس کار و فناوری با نگرش فناورانه دانشآموزان متوسطه ناحیه یک تبریز در سال تحصیلی 98-97 بود. برای تحقق این هدف از روش توصیفی- همبستگی استفاده شد. از بین 15386 نفر جامعهی آماری، کلیه دانشآموزان مشغول به تحصیل در دوره متوسطه در سال تحصیلی 98-97 بودند. تعداد 415 نفر به روش نمونهگیری تصادفی طبقه ای نسبتی از هر سه پایه (هفتم، هشتم، نهم) انتخاب شدند. برای جمعآوری داده ها از پرسشنامه نگرش به فناوری(لی آ و کوآ، 2014) و پرسشنامه محقق ساخته نگرش به درس کار و فناوری استفاده شد. برای تحلیل داده ها از مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) نرمافزار Smart PLS3.2.8 استفاده شد. یافتهها نشان داد نگرش به درس کار و فناوری (44/0 خودکارآمدی فناوری، 56/0 ارزش یادگیری فناوری، 56/0 راهبردهای یادگیری فناوری، 63/0 جهتگیری هدف فناوری، 64/0 محرک محیطی فناوری، 54/0 ایجاد خودتنظیمی، 68/0 پیادهسازی خودتنظیمی) را در نگرش فناورانه دانشآموزان تبیین می کند. اهمیت بالای نگرش مثبت به درس کار و فناوری در داشتن رابطه مثبت با مؤلفههای ارزشمند (خودکارآمدی، ارزش یادگیری، راهبردهای یادگیری، جهتگیری هدف، محرک محیطی، ایجاد و پیادهسازی خودتنظیمی) یادگیری فناوری میباشد. با توجه به این روابط، پیشنهاد میشود برنامه درسی کار و فناوری بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد و اهداف و محتوا و راهبردهای یاددهی-یادگیری آن به طور کاربردی و عملی تهیه و اجرا شود.