شناسایی و تحلیل شاخص‌های راهبردی مؤثر بر توسعه تربیت بدنی خانگی بانوان در دوران اپیدمی (رویکرد آمیخته کیفی-کمی)

نویسندگان

1 دانشجوی دوره دکتری،گروه مدیریت ورزشی، واحد آیت اله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران

2 دانشیار، گروه تربيت بدني، واحد قائمشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، قائمشهر، ایران

3 استاديار،گروه مدیریت ورزشی، واحد آیت اله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران

4 استادیار، دانشکده روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

doi
https://doi.org/10.82355/jism.2026.1212544
چکیده

هدف این پژوهش، شناسایی و اعتبارسنجی شاخص‌های راهبردی توسعه ورزش خانگی بانوان ایرانی در دوران اپیدمی کووید-۱۹ بود. مطالعه با رویکرد آمیخته (کیفی-کمی) انجام شد. در بخش کیفی، مشارکت کنندگان شامل متخصصان ورزش بانوان و سیاست‌گذاری بود که به‌صورت هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته گردآوری و با روش تحلیل موضوعی و بهره‌گیری از نرم‌افزار MaxQDA 2024 تحلیل شدند. حاصل این مرحله، استخراج ۴۰۵ واحد معنایی، ۳۲ کد، ۱۲ مفهوم و ۴ مضمون اصلی شامل توانمندسازی دیجیتال، تحولات اجتماعی-فرهنگی، موانع ساختاری و تعامل رفتاری بود. در بخش کمی، پرسشنامه‌ای ۴۲ گویه‌ای طراحی و بر روی ۳۶۷ زن ایرانی فعال در ورزش خانگی طی سال‌های ۱۳۹۹ تا ۱۴۰۰ اجرا شد. داده‌ها با نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS4 و روش تحلیل عاملی تأییدی بررسی گردید. نتایج نشان داد مدل ۱۲ عاملی با واریانس تجمعی 66/25 درصد، دارای شاخص‌های مطلوب پایایی و روایی است. یافته‌ها بیانگر چندبعدی بودن توسعه ورزش خانگی بانوان در بستر تعامل فناوری، فرهنگ و ساختارهای اجتماعی‌اند. رسانه‌های دیجیتال با ایجاد دسترسی، انگیزش و آموزش، نقشی کلیدی در غلبه بر موانع ایفا کردند. تحولات فرهنگی-اجتماعی ناشی از پاندمی، به‌ویژه ارتقای آگاهی سلامت، زمینه‌ساز مشارکت بیشتر زنان شد، هرچند چالش‌هایی نظیر کمبود منابع مالی و زیرساخت‌های فنی همچنان باقی‌اند. در پایان، بر ضرورت طراحی برنامه‌های دیجیتال مبتنی بر نیاز زنان، تقویت زیرساخت‌های حمایتی، ارتقاء سواد دیجیتال و بازنگری در الگوهای فعالیت بدنی تأکید شده است.