بررسی ارتباط علی دورکاری با عملکرد سازمانهای ورزشی در دوران شیوع کرونا با نقش میانجی فرسودگی شغلی و کیفیت زندگی
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 استاد مدیریت ورزشی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران
3 دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
https://doi.org/10.82355/jism.2026.1121374چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط علی دورکاری با عملکرد سازمانهای ورزشی در دوران شیوع کرونا با نقش میانجی فرسودگی شغلی و کیفیت زندگی بود. پژوهش حاضر از نوع توصيفی- همبستگی با رویکرد معادلات ساختاری و جامعۀ آماری آن را کلیه کارکنان ادارات کل ورزش و جوانان استانهای سراسرکشور تشکیلدادند (4422 نفر رسمی و پیمانی). 131 نفر از افراد جامعه بطور خوشهای چندمرحله ای به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامههای استاندارد دورکاری، عملکرد سازمانی، فرسودگی شغلی و کیفیت زندگی بود. روایی ابزارهای پژوهش با استفاده از نظر متخصصان این حوزه مورد تائید قرار گرفت. بهمنظور سنجش پایایی ابزارهای پژوهش، تجزیهوتحلیل دادهها و روابط بین متغیرها، نرمافزار Smart PLS نسخه سوم استفاده شد. یافتهها نشان داد، که دورکاری به ترتیب اثر معنیداری بر عملکرد سازمانی (0/73)، فرسودگی شغلی (0/50) و کیفیت زندگی (0/43) داشت. همچنین کیفیت زندگی (0/47)، فرسودگی شغلی (0/74) اثر معنیداری بر عملکرد سازمانی در دوران شیوع کرونا داشتند. در نهایت بر اساس نتایج آزمون سوبل نقش میاجیگر فرسودگی شغلی و کیفیت زندگی در ارتباط علی دورکاری بر عملکرد سازمانهای ورزشی نیز برابر با (0/63) و (0/57) به دست آمد. بر اساس یافتههای پژوهش حاضر، مدیران سازمانهای ورزشی باید با بکارگیری استراتژیهایی مبنی بر کاهش فرسودگی شغلی و افزایش کیفیت زندگی، در شرایط شیوع کرونا، اقدامات لازم جهت بهبود عملکرد این سازمانها به عمل آورند. لذا فراهم آوردن بسترهای مناسب برای دورکاران، ایجاد فضاهای مجازی کارآمد، ارائه حمایتهای روانشناختی و اجتماعی از جمله اقداماتی هستند که میتوانند به کاهش فرسودگی شغلی، بهبود کیفیت زندگی و عملکرد سازمانی کمک کند.