بررسی ارتباط علی دورکاری با عملکرد سازمان‏های ورزشی در دوران شیوع کرونا با نقش میانجی فرسودگی شغلی و کیفیت زندگی

نویسندگان

1 دانش آموخته دکتری مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران

2 استاد مدیریت ورزشی، دانشگاه گیلان، گیلان، ایران

3 دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران

doi
https://doi.org/10.82355/jism.2026.1121374
چکیده

هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط علی دورکاری با عملکرد سازمان­های ورزشی در دوران شیوع کرونا با نقش میانجی فرسودگی شغلی و کیفیت زندگی بود. پژوهش حاضر از نوع توصيفی‌- همبستگی با رویکرد معادلات ساختاری و جامعۀ آماری آن را کلیه کارکنان ادارات کل ورزش و جوانان استان­های سراسرکشور تشکیل­دادند (4422 نفر رسمی و پیمانی). 131 نفر از افراد جامعه بطور خوشه­ای چندمرحله ای به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسش‌نامه­های استاندارد دورکاری، عملکرد سازمانی، فرسودگی شغلی و کیفیت زندگی بود. روایی ابزارهای پژوهش با استفاده از نظر متخصصان این حوزه مورد تائید قرار گرفت. به‌منظور سنجش پایایی ابزارهای پژوهش، تجزیه‌وتحلیل داده‌ها و روابط بین متغیرها، نرم‌افزار Smart PLS نسخه سوم استفاده شد. یافته‌ها نشان داد، که دورکاری به ترتیب اثر معنی­داری بر عملکرد سازمانی (0/73)، فرسودگی شغلی (0/50) و کیفیت زندگی (0/43) داشت. همچنین کیفیت زندگی (0/47)، فرسودگی شغلی (0/74) اثر معنی­داری بر عملکرد سازمانی در دوران شیوع کرونا داشتند. در نهایت بر اساس نتایج آزمون سوبل نقش میاجیگر فرسودگی شغلی و کیفیت زندگی در ارتباط علی دورکاری بر عملکرد سازمان­های ورزشی نیز برابر با (0/63) و (0/57) به دست آمد. بر اساس یافته­های پژوهش حاضر، مدیران سازمان­های ورزشی باید با بکارگیری استراتژی­هایی مبنی بر کاهش فرسودگی شغلی و افزایش کیفیت زندگی، در شرایط شیوع کرونا، اقدامات لازم جهت بهبود عملکرد این سازمان­ها به عمل آورند. لذا فراهم آوردن بسترهای مناسب برای دورکاران، ایجاد فضاهای مجازی کارآمد، ارائه حمایت‌های روانشناختی و اجتماعی از جمله اقداماتی هستند که می‌توانند به کاهش فرسودگی شغلی، بهبود کیفیت زندگی و عملکرد سازمانی کمک کند.