اطلاع درمانی؛ بررسی رابطه اطلاع و درمان از دیدگاه ایمونولوژیست¬ها (مطالعه موردی؛ مرکز طبی اطفال)
نویسندگان
1 دانشیار گروه علم اطلاعات و دانششناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم تحقیقات تهران، ایران
2 دکترای کتابداری و اطلاع رسانی پزشکی، دانشکده پیراپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، مسئول کتابخانه بیمارستان مرکز طبی کودکان، تهران، ایران
doi
https://doi.org/10.82411/jhm.2026.1201215چکیده
مقدمه: این مطالعه با هدف تعیین ارتباط بین دو متغیر اطلاع و درمان (به تفکیک ابعاد) از دیدگاه متخصصین آسم و آلرژی و ایمونولوژیستهای کشور انجام شده است. روش پژوهش: روش تحقیق آمیخته اکتشافی (کیفی-کمی)، ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه حاصل از بررسی پیشینه های پژوهش با استفاده از روش فراترکیب، و خروجی پنل خبرگان (دلفی فازی)، متشکل از 15 نفر از ایمونولوژیستهای مستقر در مرکز طبی کودکان (در بخش کیفی) صورت گرفت. پس از بررسی روایی و پایایی، دادهها در نرم افزار Excel وارد و میانگین درصد تأثیرشاخصهای استقرار رویکرد اطلاع درمانی بیماری های نقص ایمنی از دیدگاه جامعه مورد مطالعه (149 نفر، در بخش کمی) محاسبه شد. یافتهها: 2 بعد و 12 مولفه مؤثر در استقرار رویکرد اطلاع درمانی بیماریهای نقص ایمنی بدست آمدند. ضریب اثر اطلاع بر درمان با سطح معناداری کمتر از 0.05، نشاندهنده تأثیر مثبت و معنادار اطلاع بر درمان است و فرضیه تحقیق مبنی برتاثیر اطلاع بر درمان، با احتمال 95 درصد، مورد تأیید است. نتیجهگیری: با توجه به نقش محوری اطلاع درمانی پیشنهاد می گردد مدیران خدمات بهداشتی و درمانی به طور مؤثر به رابطه بین اطلاع و درمان توجه نمایند.