رابطه سبک زندگی سلامت محور با تاب آوری اجتماعی ، روانی و عاطفی در شهرهای ساحلی استان مازندران
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای جامعه شناسی اقتصاد و توسعه، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی بابل، ایران
2 استاد، گروه جامعه شناسی، واحد بابل، دانشگاه آزاد اسلامی، بابل، ایران
3 استادیار دانشگاه صنعتی مالک اشتر، تهران، ایران
doi
https://doi.org/10.82411/jhm.2026.1213112چکیده
ﻣﻘﺪﻣﻪ : تاب آوری اجتماعی، به معنای ظرفیت افراد و جوامع در مقابله با شوک ها و استرس های بیرونی است. تاب آوری روانی به مقاومت ذهنی یا سازگاری با عدم اطمینان، چالشها و ناملایمات اشاره دارد. تاب آوری عاطفی افراد میتوانند از نظر عاطفی با استرس و ناملایمات کنار بیایند. ﻫﺪف از اﻳﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺑﺮرﺳﻲ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺳﺒﻚ زﻧﺪﮔﻲ سلامت محور بر تاب آوری ﺷﻬﺮوﻧﺪان شهرهای ساحلی استان مازندران اﻧﺠﺎم ﺷﺪه اﺳﺖ. روش ﭘﮋوﻫﺶ : روش تحقیق، پيمايشي و جامعه آماری شامل 384 نفر ساکن در شهرهای ساحلی استان مازندران می باشند، شیوه نمونهگیری، خوشهای چندمرحلهای است .ﺟﻤﻊ آوري دادهﻫﺎ از ﻃﺮﻳﻖ ﭘﺮﺳﺸﻨﺎﻣﻪﻫﺎي ﻣﺤﻘﻖ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺻﻮرت ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ، برای رواﻳﻲ و ﭘﺎﻳﺎﻳﻲ آزﻣﻮن آﻟﻔﺎي ﻛﺮوﻧﺒﺎخ استفاده شد، روش تجزيه و تحليل دادهها، ضریب همبستگی پيرسون، اسپیرمن، مقایسه میانگینها، تحلیل مسیر و تحليل رگرسيون استو ﻫﻢﭼﻨﻴﻦ ﺑﺮاي آزﻣﻮن ﻓﺮﺿﻴﻪﻫﺎي ﺗﺤﻘﻴﻖ از ﻧﺮم اﻓﺰار spss اﺳﺘﻔﺎده ﺷﺪ. ﻳﺎﻓﺘﻪﻫﺎ : ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﺸﺎن داد ﻛﻪ ﺳﺒﻚ زﻧﺪﮔﻲ سلامت محور از ﻃﺮﻳﻖ ﻣﻮﻟﻔﻪﻫﺎي) عدم مصرف دخانیات و سیگار، فعالیت بدنی منظم، رژیم غذایی سالم، مدیریت استرس و حمایت بین فردی و خودشکوفایی ( ﺑﺮ اﺑﻌﺎد تاب آوری )اجتماعی، روانی و عاطفی( ﺗﺄﺛﻴﺮﮔﺬار ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ. ﻧﺘﻴﺠﻪﮔﻴﺮي : ﺑﺮاﺳﺎس ﻧﺘﺎﻳﺞ ﭘﻴﺸﻨﻬﺎد ﻣﻲﺷﻮد ﻛﻪ ﺗﻨﻈﻴﻢ ﺳﺒﻚ زﻧﺪﮔﻲ سلامت محور را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﻳﻚ ﭘﺪﻳﺪه اﺟﺘﻤﺎﻋﻲ ﻳﺎ شهری ﺗﻮﺻﻴﻒ ﺷﻮد ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﺪ ﺗﺎ ﺣﺪي ﺑﺮ رﻓﺘﺎر اﻓﺮاد ﺗﺄﺛﻴﺮ ﮔﺬار ﺑﺎﺷﺪ.
