بررسی حکم شبیهسازی درمانی از دیدگاه فقهای شیعه و فقهای حنفیه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری ، گروه حقوق ، واحد ساری ، دانشگاه آزاد اسلامی ، ساری ، ایران
2 استادیار، گروه حقوق ، واحد ساری ، دانشگاه آزاد اسلامی ، ساری ، ایران
3 استادیار ، گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی، ساری، ایران
4 استادیار، گروه فقه و مبانی حقوق، واحد ساری ، دانشگاه آزاد اسلامی ساری ، مازندران، ایران( نویسنده مسئول )
doi
چکیده
شبیهسازی درمانی و تکنیک اخذ سلولهای بنیادی به عنوان زیر مجموعهای از دستاوردهای بزرگ شبیهسازی، در قرن اخیر به یک بحث جهانی تبدیل شده و در خدمت بشریت قرار گرفته است. در پژوهش حاضر بر آن هستیم تا با بررسی دیدگاه فقههای شیعه و اهل سنت (فقهای حنفیه)و با بهره گیری از روش تحلیلی-توصیفی، این مسئله را مورد کنکاش قرار دهیم. شبیهسازی درمانی در مرحله قبل از انتقال به رحم مطرح است و مستلزم از بین بردن پیش رویان بوده و بدین ترتیب ابهام سقط جنین که عملی حرام است را ایجاد مینماید. أخذ سلول از رویان و نیز بافت¬های بدن، ایجاد تمایز در آن¬ها و تولید بافت جهت پیوند در فقه شیعه و حقوق ایران جایز است زیرا آنان قائل به جواز خرید و فروش اعضای انسان به انسان بیمار دیگر می¬باشند. اما اهل سنت نظر مطلق و یکسانی در مورد شبیهسازی درمانی انسان ندارند. گروهی معتقدند که جنین از لحظه¬ ی آبستنی دارای روح است و برداشتن سلول¬های بنیادی آن و از بین بردن حیات جنین به ¬طور قطع و یقین حرام است زیرا او مخلوقی است که حیات انسانی را کسب کرده است و لو این¬که به طریق شبیهسازی بوده باشد.اما عده¬ای دیگر از علمای اهل سنت که قائل به ولوج روح از 4 ماهگی به بعد هستند معتقدند به دلایلی چند شبیهسازی درمانی مجاز است.یافتههای تحقیق نشان میدهد که مشهور فقهای شیعه و اهل سنت در این زمینه هم نظرند و به کارگیری این تکنیک درمانی را قدمی در راستای فهم عمیق تر و صحیح تر از سنتهای نهان هستی دانسته و با در نظر گرفتن اصل اباحه و جواز، قبول این تکنیک باید مطابق با اصول باشد و ادعای عدم جواز آن نیازمند ارائه دلایل عقلی و نقلی میباشد.
