پهنهبندی خطر زمینلغزش در شهرستان مریوان (مطالعه موردی: روستای تفلی)
نویسندگان
1 عضوهیات علمی دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم وتحقیقات تهران (مسئول مکاتبات)
2 دانش آموخته کارشناسیارشدزمین شناسی زیست محیطی،دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست دانشگاه آزاداسلامی واحد علوم تحقیقات تهران.
doi
10.22034/jest.2020.38818.4419چکیده
زمینه و هدف : منطقه مورد مطالعه در شهرستان مریوان در استان کردستان واقع شده است و بر اساس تقسیم بندی زمین ساخت ایران در محدوده زاگرس چین خورده قرار می گیرد.این مطالعه با هدف پهنه بندی خطر نسبی ناپایداری دامنه ای و وقوع زمین لغزش در روستای تفلی صورت گرفته است. روش بررسی: ابتدا با بررسی های صورت گرفته9 عامل موًثربر لغز شهای منطقه شناسایی شدند و سپس به منظور اولویت بندی این عوامل وهمچنین پهنه بندی خطر زمین لغز شهای منطقه از روش منطق فازی استفاده شده است. دراین تحقیق پهنهبندی خطر زمینلغزش در محدوده اطراف روستای تفلی بر مبنای 9 عامل موثر در پهنهبندی شامل شیب، لیتولوژی، جهت شیب، کاربری ارضی، طبقات ارتفاعی، بارندگی، فاصله از شبکه آبراههها، گسل و خطوط ارتباطی انجام یافته است. یافته ها : بر اساس نتایج به ترتیب 14/63، 48/10، 52/11،60/9 و24/5 %از مساحت منطقه در کلاسهای خطر خیلی کم، کم، متوسط، زیاد و خیلی زیاد قرار گرفته است وعوامل جاده وگسل بیشترین تاًثیر را بر لغز شهای منطقه دارند. بحث و نتیجه گیری: با توجه به موقعیت جغرافیایی محدوده مورد مطالعه، نوع سازندهای زمینشناسی و وضعیت توپوگرافی، این منطقه پتانسیل لغزشی بالایی دارد و از نظر لغزشی ناپایدار است. بنابراین به منظور ایمن سازی این مناطق می توان از روش های پایدار سازی شیب در دامنه های ناپایدار استفاده کرد.